Werk en vakantie

Allereerst, schrijf je, als je daar geïnteresseerd in bent, alsjeblieft in om updates van dit blog via e-mail te ontvangen. Dit kan door je e-mailadres helemaal onderaan deze pagina in te vullen. Je ontvangt dan een bericht elke keer dat ik een nieuwe blogpost publiceer. Daarnaast werden de reacties op mijn vorige blogpost per abuis gemodereerd. Dat is inmiddels niet meer het geval, iedereen kan nu zonder mijn goedkeuring direct een reactie plaatsen.

Went het al? Een goede vraag, met een duidelijk antwoord. Nee, het went (nog) niet. Dat is een gek antwoord, wanneer je bedenkt dat het niet de eerste keer is dat ik werk, en ook niet de eerste keer dat ik vakantie heb. Toch voelt alles nieuw. Vorige week maandag begon ik met werken bij de universiteit. Naast het kennismaken met mijn nieuwe collega’s, ben ik die week vooral bezig geweest met het op orde krijgen van alle technische zaken. Zo bleek op maandag dat ik nog niet goed in het systeem stond, waardoor ik mijn laptop van de universiteit nog niet kon gebruiken, en mijn persoonlijke laptop niet kon verbinden met het universiteitsnetwerk. Nadat dat op dinsdag wel geregeld was, ben ik vooral bezig geweest met het installeren van Linux (een besturingssysteem, net als Windows) op de laptop van de universiteit. Uiteraard ging dat niet echt soepel, en moest ik me op mijn derde werkdag al bijna bij de ict-afdeling melden met een kapotte laptop. Dat was erg slecht geweest voor mijn imago als techneut, maar gelukkig was het uiteindelijk, op een haar na, niet nodig.

Zon, zee en helmgras
Zon, zee en helmgras

Wellicht veel interessanter dan al dat technische geleuter zijn mijn nieuwe collega’s. Ondanks, of misschien juist wel omdat het een vrij kleine afdeling is, zitten er mensen met veel verschillende achtergronden, van econometrie tot risicomanagement, en van mediastudies tot landbouw. Om de een of andere reden zijn ze uiteindelijk allemaal terecht gekomen bij het instituut voor media, cultuur en sociale wetenschappen. Een kleurrijk gezelschap dus, qua achtergronden. Zo zit er ook een man tussen die onderzoek doet naar het gebruik van 360-graden videos in (online) media. Hij kijkt vooral wat de effecten zijn van het gebruik van een vr-bril voor nieuwsconsumptie op kijkers, omdat dit veel realistischer en meeslepender is dan het kijken naar een televisie. Maar terwijl dit zijn officiële onderzoek is, is hij eigenlijk op het moment meer bezig met het schrijven van een boek over historische zeilschepen uit de regio Rogaland (waar Stavanger in ligt). Daarnaast heeft hij ook een sterke interesse voor oude voer- en vaartuigen, dus toen ik over mijn Peugeot-fiets uit 1976 begon, had ik een nieuwe vriend gemaakt. Kortom, een man met brede interesses, en met interessante ideeën over uiteenlopende onderwerpen.

Rot(s)kust
Rot(s)kust

Alhoewel uit het bovenstaande blijkt dat mijn nieuwe collega’s qua achtergrond vrij divers zijn, zijn ze dat qua afkomst helaas niet. Ik ben de enige(!) buitenlander op de afdeling. Noors leren is daardoor niet echt meer een optie, maar meer een noodzaak. Gelukkig is iedereen wel heel vriendelijk en doet ook haar/zijn best om me welkom te laten voelen. Maar op het moment dat iedereen tijdens de lunsj (dat is Noors, geen typefout) Noors praat, voelt het toch alsof je een buitenstaander bent. En dan kan je wel je best doen om de woorden laks (zalm) en fisk (vis) te onderscheiden, maar die twee woorden alleen geven nog steeds geen idee waar de conversatie nou eigenlijk over gaat. Het is een begin, zullen we maar zeggen.

Azuurblauw, de kust van Jæren
Azuurblauw, de kust van Jæren

Uiteraard ben ik ook nog (een beetje) aan het werk geweest, maar omdat Pasen hier vanaf woensdagmiddag tot en met de maandag van de daaropvolgende week wordt gevierd, was het al snel weer afgelopen met het werken. De plannen voor dat extreem lange paasweekend waren groots en meeslepend, totdat de weersvoorspelling niet helemaal bleek te kloppen. Het plan was eigenlijk om naar Preikestolen te gaan, een mythisch-epische rots op fietsafstand van Stavanger. Daar was echter wel een volledige dag goed weer voor nodig, en dat soort dagen zijn zeldzaam hier. In plaats daarvan ben ik wel nog een rondje van 80km. langs het kustgebied gaan fietsen. Het meest noemenswaardige wat ik daarbij ben tegengekomen zijn de stranden en duinen van Jæren (zie foto hierboven), het langste aaneengesloten strand- en duingebied van Noorwegen. Achteraf bezien was het die dag eigenlijk ook prima weer om naar Preikestolen te gaan, maar de weersvoorspelling had gezegd dat het in de middag bewolkt zou raken, wat een leugen bleek te zijn.

Rots in de branding
Rots in de branding

Fietsen hier is trouwens wel een confronterende bezigheid. Niet alleen fysiek, door zowel het terrein als de wind, maar ook emotioneel. De foto van een vuurtoren bij de vorige blogpost, bijvoorbeeld, doet mij direct denken aan het Paard van Marken. En de duinen en stranden met azuurblauwe zee waar ik afgelopen week ben geweest, herinneren me direct aan de stranden tussen Bloemendaal en Zandvoort. Het enige wat eigenlijk niet confronterend is, zijn de heuvels, bergen en rotsen. Die zijn er namelijk gewoon niet in Nederland. Maar wat ik vooral probeer te zeggen is dat, ondanks dat het hier heel goed bevalt, ik toch ook veel dingen mis. Het fietsen in Waterland en Amstelland is daar zonder twijfel een van de belangrijkste onderdelen van. Maar ook het contact met mijn broertje, die ik voorheen vrijwel dagelijks zag en sprak omdat we in hetzelfde huis woonden. En mijn vrienden, die ik toch minstens eens in de week zag. Het is wel alleen, zo hier in Noorwegen. Maar niet eenzaam, want er zijn genoeg vriendelijke collega’s, mijn huisbaas en zijn vrouw, en de Magic-spelers op vrijdagavond. En hoe cliché het ook klinkt, je weet niet wat je mist totdat het weg is. Dat is misschien ook wel iets positiefs, want het laat zien welke vanzelfsprekende dingen je eigenlijk wat meer zou moeten waarderen in het leven. Maar uiteindelijk komt het allemaal neer op tijd, want ook hier zal het na verloop van tijd ongetwijfeld gaan wennen.

Fiets (bijna) in de branding
Fiets (bijna) in de branding
Erik Geschreven door:

Schaatser, wielrenner, fotograaf, PhD-student, webontwikkelaar en Python-ontwikkelaar, stammend uit het mooie jaar 1991.

10 Comments

  1. Mama
    17 april 2017
    Reply

    Ja het zal best wel onwennig zijn, je bent er nog maar net! Ik denk dat dat vooral door de taal komt inderdaad, dus die moet je maar snel leren, ik ben ervan overtuigd dat je dat kunt! Verder vind ik de foto’s wel onhollands, hoewel de kust van jaeren ook wel in Nederland zou kunnen zijn. Ik kijk nu al uit naar je volgende post!

    • 20 april 2017
      Reply

      De taal zal ongetwijfeld wel gaan lukken, de vraag is alleen wanneer…

  2. Kees
    18 april 2017
    Reply

    Hoi Erik,
    Ik zal ook door jouw ogen vanaf het fietszadel naar Waterland en Amstelland proberen te kijken. Ik kom er regelmatig, zoals je weet.
    Geef alles lekker de tijd, luister niet naar ‘de leugens’ van de weerprofeten (koop een goed regenpak) en blijf vooral veel mooie foto’s maken en -o ja- stuur die broer van je naar mijn trainingen 😉

    • 20 april 2017
      Reply

      Hoi Kees,
      Ik heb het doorgegeven aan Thijs, dat hij vaker mee moet doen. Volgens mij heeft dat ook effect gehad, want ik zag hem laatst in een filmpje van de bloesems in het flevopark voorbij komen. Een regenpak is hier inderdaad geen overbodige luxe, maar wel een goede oplossing.

  3. sonja van der zwan
    19 april 2017
    Reply

    Hoi Erik mooi verhaal en prachtige foto’s. Zoals je moeder adviseert snel de taal leren…………………….zeker de moeite waard als je zolang blijft en echt met de mensen wil praten. Al hoewel je elkaar ook zonder gesproken taal kan begrijpen.
    Aankomend weekend zondag rijden wij de Kleine Kees Classic en die gaat waarschijnlijk ook naar het mooie paard van Marken. Heeft wel enige gelijkenis met de toren foto van jou.

    • 20 april 2017
      Reply

      Leuk, de Kleine Kees Classic. Hopen op een beetje mooi weer! Misschien zelfs al pootje baden bij het Paard.

  4. Joeri
    30 april 2017
    Reply

    Ha Erik!
    Ik lees nu pas je eerste post, en dan meteen ook maar de tweede! Wat een mooie foto’s! En interessante bespiegelingen, waar ik ook wel een paar keer tegen aan ben gelopen als ik in het buitenland was. Met als voor mij sterk verzachtende omstandigheid dat het in mijn geval steeds maar voor een paar maanden was… Ben benieuwd naar je verdere verhalen!

    • 1 mei 2017
      Reply

      Jij weet wel van aanpakken hè… En dankjewel! Als je trouwens ooit suggesties of op- en aanmerkingen hebt, zijn die uiteraard van harte welkom.

  5. Theo
    7 mei 2017
    Reply

    Hoi Eric,
    Mooie site en mooie beelden.
    Herkenbaar en mooi wat je vertelt over het vanzelfsprekende van huis, mensen, omgeving, dat anders wordt als dat verandert, bijvoorbeeld omdat je verhuist.
    Enerzijds een verwonderde, frisse blik, anderzijds ook een un-heim-isch gevoel van missen — heim-wee.
    Zoals Sonja zei missen wij jou ook. Het rekenen hoe lang we moeten wachten om het close te maken bij de afgeknotte molen:)
    En je broer neemt het idd nog niet over:)
    Slimmerfietsen is trouwens in het Engels SmarterCycling geworden. Binnenkort in de lucht.

    • 9 mei 2017
      Reply

      Hoi Theo,
      Bedankt! En mooi dat SmarterCycling binnenkort online komt, kan ik dat hier misschien ook nog wat promoten. Laat het in ieder geval zeker weten wanneer de site live is.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *