Tijd vliegt

Het is alweer twee maanden geleden sinds de laatste blogpost, en dat is niet zonder reden. Helaas geen vrolijke reden, want rond de kerst heeft mijn vader een beroerte gehad waardoor hij niet meer kon praten. Aangezien ik rond de kerst ruim drie weken in Nederland ben geweest, heeft dat een hoop stress en gedoe opgeleverd. Tegen de tijd dat ik weer vertrok naar Stavanger kon hij gelukkig wel alweer een klein beetje praten, en uit wat ik sindsdien van mijn broertje heb gehoord maak ik op dat het ook daarna steeds iets beter is gegaan.

Boten op het Amsterdam Light Festival
Boten op het Amsterdam Light Festival

Dat was, alhoewel ongetwijfeld het heftigste, niet het enige punt waarop mijn wereld op zijn kop werd gezet. Aan het einde van mijn verblijf was er in Amsterdam namelijk een projectbespreking voor het project waar ook mijn promotie-onderzoek onderdeel van uit maakt. Daar werd (nogmaals) mijn onderzoeksvoorstel besproken (ja, die tekst die ik eind juni vorig jaar al af had). Omdat er sinds die tijd al verschillende mensen naar hebben gekeken (mijn promotor en co-promotoren, de doctoraalscomissie), en het document ook al formeel is goedgekeurd, verwachtte ik dat deze bespreking niet meer dan een formaliteit zou zijn, en wellicht nog wat puntjes op een ‘i’. Niets bleek echter minder waar, mijn onderzoeksvoorstel werd door minstens de helft van de aanwezigen totaal onderuit geschoffeld. En dat niet alleen, het was nog terecht ook. Zonder in te gaan op de details, was het een punt waar ik weinig tegenin kon brengen, en verbaasde mezelf erover dat ik dit zelf niet ook al eerder had gezien. Kortom, snoeiharde, terechte kritiek. Gelukkig is de kritiek inmiddels ook weer in mijn onderzoeksplan verwerkt, en zal het uiteindelijk allemaal ook wel weer loslopen.

Zonsondergang bij Vannassen
Zonsondergang bij Vannassen

Na alle hectiek van Nederland was het erg fijn om weer terug te zijn in Stavanger. Alhoewel, met m’n vader die nog midden in zijn revalidatietraject zat toen ik vertrok, zit een deel van die onrust er eigenlijk nog steeds. Gelukkig was er hier wel genoeg afleiding, met deel twee van mijn taalcursus die 1 februari is begonnen, regelmatig schaatsen en magiccen, en natuurlijk ook gewoon het dagelijkse werk. Vooral die taalcursus is een zeer interessante ervaring, vooral omdat ik van niveau A1 direct naar B1 ben gegaan (op aanraden van mijn docente bij de A1 cursus heb ik A2 overgeslagen). Waar bij de A1 taalcursus de primaire taal nog Engels was, is dat bij B1 uitsluitend Noors. Met mijn nog zeer beperkte vocabulaire was het de eerste paar lessen dan ook erg aanpoten om allereerst te volgen waar over werd gepraat, maar daarnaast vooral ook om zelf nog een beetje mee te kunnen praten. Je leert er echter wel héél snel Noors van!

Stavanger in de winter!
Stavanger in de winter!

Het Noorse weer begint ook steeds meer te wennen, en alhoewel de kortste dagen inmiddels alweer ruim anderhalve maand geleden zijn, is het hier nog steeds koud. Het meest wonderbaarlijke is wel de hoeveelheid sneeuw die ik tot nu toe in Stavanger heb gezien. Er heeft hier minimaal vier afzonderlijke perioden meer dan een dag lang sneeuw gelegen. Zodoende is de conclusie dan ook dat sinds ik hier ben niet alleen de zomer relatief koel en met veel neerslag is verlopen, maar ook de winter. Zodanig, zelfs, dat het bíjna mogelijk was om bij het parkje boven op de heuvel op het meertje te schaatsen. Bijna, want toen ik met beide voetjes schuifelend een paar centimeter van de kant weg probeerde te komen, hoorde ik heel hard “krak” en zag een mooie scheur wegspringen door het ijs. Ik ben er niet doorheen gezakt (wat voor sommigen wellicht een reden zou kunnen zijn om te concluderen dat er wél geschaatst kon worden), maar had mijn waarschuwing wel gehad.

Dat onzekere ijs
Dat onzekere ijs

Een ander winters beeld wat me is bijgebleven, kwam op de terugreis van Amsterdam naar Stavanger. Omdat ik een enkele reis had (tot nu toe had ik steeds retourtjes Amsterdam-Stavanger, wat niet zo handig is als je in Stavanger woont), moest ik overstappen in Oslo. En daar had het nog net iets harder gesneeuwd dan dat het hier in Stavanger deed, zo’n 30cm in 24 uur tijd. Toen ik aankwam op het vliegveld van Oslo was de vloot aan sneeuwschuivers dan ook druk bezig met het vliegveld begaanbaar te houden. Ook terwijl ik aan het wachten was op mijn vertraagde vlucht richting Stavanger waren ze daarmee bezig, en ondanks dat ik er (helaas) geen foto’s van heb, was het zien van die talloze oranje zwaailichten in formatie een indrukwekkend beeld.

Buigen of barsten
Buigen of barsten

En nu is het tijd om in te pakken, want vanavond ben ik weer in Nederland, om mijn vriendin te zien en ook om te zien hoe het inmiddels met mijn vader gaat. De volgende blogpost zal ongetwijfeld wederom even op zich laten wachten, maar er komen er meer!

Sneeuw, maar nog geen ijs
Sneeuw, maar nog geen ijs
Erik Geschreven door:

Schaatser, wielrenner, fotograaf, PhD-student, webontwikkelaar en Python-ontwikkelaar, stammend uit het mooie jaar 1991.

één reactie

  1. Carla
    18 februari 2018
    Reply

    Met zulke bordjes bij het ijs is het wel fijn dat je zo snel Noors leert, hahaha!
    Wat heb je trouwens weer prachtige foto’s gemaakt!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *