Terug van weggeweest

Het is stil geweest hier, de afgelopen zes maanden. Met een simpele reden, het blog dat ik hier nog steeds bijhoud is vooral gericht aan familie, vrienden en bekenden in Nederland. En laat dat nou precies de plek zijn waar ik de afgelopen zes maanden heb doorgebracht. Daardoor was de noodzaak voor het schrijven van nieuwe blogposts even weg, en daarnaast kost het een hoop tijd om ‘terug’ te zijn. Inmiddels zit mijn tijdelijke verblijf in Nederland er echter op, en is het ook al weer twee jaar geleden dat ik (toen vanuit Stavanger) mijn eerste blogpost op dit blog schreef. Reden genoeg voor een nieuw bericht.

Op de boot
Op de boot

Terugkomen in Nederland viel me in eerste instantie zwaarder dan ik had verwacht. Mijn inschatting (en misschien vooral ook hoop) dat alles hetzelfde zou zijn als voordat ik naar Noorwegen vertrok, bleek niet te kloppen. De mensen en de plekken blijven, maar het leven gaat door. Zodoende heb ik de eerste maanden vooral geworsteld met me aanpassen aan een al te bekende plek, die opeens veranderd is. Tijdens, en vooral ook na die overgangsperiode heb ik echter enorm genoten van de mogelijkheid om mijn broer en vrienden weer regelmatig te kunnen zien, om af en toe een concert mee te pikken (Grandbrothers, Niklas Paschburg, CUT_, RY X/Hannah Epperson, en Say Yes Dog), en om weer marathons te schaatsen op de Edenbaan. Maar waar ik het allermeeste van heb genoten, is om vaker tijd door te kunnen brengen met mijn vriendin. Vooraf was ik daar best zenuwachtig over, want stel nou dat je erachter komt dat je elkaar helemaal niet zo aardig vindt op het moment dat je elkaar vaker ziet… Gelukkig is dat absoluut niet het geval geweest, en inmiddels maak ik me er oprecht druk om hoe dat allemaal verder moet nu ik weer in Noorwegen zit.

De wereld op zijn kop
De wereld op zijn kop

Verder is er eigenlijk weinig noemenswaardigs gebeurd. Werk is doorgegaan zoals het altijd gaat, en alle sociale contacten hebben me druk bezig gehouden. Dat is misschien ook wel het belangrijkste van het afgelopen half jaar, dat het zo ‘gewoon’ was, uitzonderlijk gewoon. Met één noemenswaardige uitzondering, de reis naar Lund en Kopenhagen, per trein. Dat was een bijzondere reis, vooral omdat ik in 2013 een half jaar in Kopenhagen heb gewoond. Daardoor had het een hoog Droste-gehalte, een terugkeer (naar Kopenhagen) in een terugkeer (naar Amsterdam). Maar vooral was het een reis die zeer de moeite waard was, met vertragingen, gemiste treinen, een boot, legendarische burgers en het weerzien van een stad die ik lang heb moeten missen. Hieronder het verslag:

Universiteit van Lund
Universiteit van Lund

Na een vroeg vertrek vanuit Duivendrecht, stap ik op Amersfoort over op de internationale trein richting Berlijn. Terwijl de zon langzaam opkomt dender ik richting Duitsland. Rond 10 uur, als het buiten licht is, kom ik aan op het station van Osnabrück, een kruising van 2 grote spoorlijnen. De trein richting Hamburg heeft vertraging, en dus zoek ik een plekje in de stationshal om warm te blijven. Gelukkig is de vertraging niet al te groot, en kom ik ruim op tijd aan in Hamburg. Daar koop ik als lunch een aantal verschrikkelijk zoete broodjes (het soort dat ze alleen in Duitsland kunnen maken), en stap over op de directe Intercity naar Kopenhagen. Ruim twee uur later stopt de trein op het station van Puttgarden, en begint het wonderlijkste deel van de reis. Na een korte stop en een mededeling via de intercom, rijden we met trein en al de boot op! De boot zelf is verder niet heel erg veel aan, maar het is een welkome afwisseling op de cadans van een rijdende trein. Met lichte vertraging komt de trein rond zeven uur ’s avonds aan in Kopenhagen, waar ik nog eenmaal moet overstappen op de trein richting Zweden. Helaas is het al donker tegen de tijd dat we de Oresundbrug passeren, waardoor er weinig uitzicht is om van te genieten. Eenmaal in Lund, en na ruim 13 uur onderweg te zijn geweest, eet ik bij de Burger King onder het hotel nog een vette hap, en ga daarna terug naar mijn kamer om wat tv te kijken, en vooral om vroeg te gaan slapen.

Dineren in het museum
Dineren in het museum

De daaropvolgende dagen staan vooral in het teken van werk. De reden om naar Lund af te reizen is een workshop van een project waar ik ook al eerder aan heb deelgenomen. De slaapverwekkende details zal ik jullie besparen, maar de universiteit van Lund is de op één na oudste universiteit van Zweden. Dat heb ik gedurende de twee dagen dat ik daar ben geweest ook uitgebreid kunnen zien in de zalen waarin we onze besprekingen hadden. Soms had ik meer het gevoel in een museum te zitten, dan in een vergaderzaal. Twee dagen later, na alle verplichte werkzaamheden, stap ik ’s middags, na eerst nog wat rondgezworven te hebben door Lund, eindelijk op de trein richting Kopenhagen. Op weg naar huis is misschien wat overdreven, maar het is een fijn idee om weer een paar dagen door te kunnen brengen in een stad waar je een half jaar hebt gewoond.

Kerst in Tivoli
Kerst in Tivoli

Het nadeel van terugkomen in een stad die je al kent, is dat er zoveel dingen zijn om (weer) te doen. Zo is het ook om nu weer terug te zijn in Kopenhagen. Met maar anderhalve dag om te besteden, is er geen tijd te verliezen. Nadat ik mijn bagage heb afgeleverd bij het hostel, ga ik direct op weg naar Halifax. Burgertent der burgertenten. Terwijl ik daar zit te genieten van mijn heerlijk voedzame Kobenhavn burger, met bijbehorende portie friet, overweeg ik wat ik die avond verder nog zou kunnen doen. Vooraf had ik bedacht eerst naar Halifax, en daarna naar Tivoli (het pretpark in het centrum van Kopenhagen) te gaan, maar daar lijkt het inmiddels te laat voor. Als alternatief besluit ik gewoon maar wat rond te gaan zwerven door Kopenhagen, en te genieten van het weer terug zijn. Al slenterend eindig ik uiteindelijk, niet geheel toevallig, bij Nyhavn en haar gekleurde huisjes. Gewapend met camera en statief stort ik me daar op de fotografie. Ruim een uur later wandel ik voldaan weer terug naar het hostel, waar ik na nog even met mijn vriendin gebeld te hebben als een blok in slaap val.

Burger der burgers
Burger der burgers

De volgende ochtend ben ik alweer vroeg uit de veren (iets dat voor mij zeker niet vanzelfsprekend is!), want ook vandaag is er een druk programma. Maar voor die tijd geniet ik wel eerst nog even van een simpel Deens ontbijt, dat ik al zo vaak heb gegeten, brood met chocoladeplakken. Het eerste doel van de dag is de fietsverhuur, op loopafstand van het hostel. Na een fiets bemachtigd te hebben ligt Kopenhagen aan mijn voeten, en ga ik op weg naar Christiania, de vrijplaats waar alles kan. Daar is alles nog steeds precies zoals ik het me herinner, inclusief de politie-afzettingen op Pusher Street, waar softdrugs worden verkocht. Ook de wandelroute rondom het meer is nog steeds hetzelfde, met de zelfgebouwde huizen en allerlei kunstobjecten.

De velden van Amager
De velden van Amager

’s Middags leidt de route naar mijn oude stekje. Via de fietsbrug over de haven, bij de twee grote silo’s. Daarna door Amager Faelled en over de heuvel waarvandaan ik toen, zo lang geleden, afscheid heb genomen op mijn laatste avond in Kopenhagen. Eenmaal aangekomen blijkt het licht in het schrijvershokje van Field’s niet meer te branden. Maar de fietsen op het binnenplein zijn nog steeds even chaotisch geparkeerd, en de wasmachines draaien in het zicht van de wereld nog steeds hun rondjes. Even overweeg ik om aan te bellen, bij Arne Jacobsens Allé 11D 2.tv D. Om te kijken wie er nu wonen, of Alexander (mijn voormalige Deense huisgenoot) er nog steeds woont. En om misschien zelfs nog wel even een blik naar binnen te kunnen werpen. Maar waar zou dat goed voor zijn? Het is niet meer mijn plek. Van mijn ervaringen in Amsterdam heb ik inmiddels geleerd dat zelfs al zou het wel mijn plek zijn geweest, het alsnog niet meer hetzelfde zou zijn geweest als toen ik nog in Kopenhagen woonde.

Nyhavn bij nacht
Nyhavn bij nacht

Dan maar naar Field’s, het winkelcentrum waar ik altijd mijn dagelijkse boodschappen deed bij de Bilka. Om te kijken of ze nog een dagmartaerte voor me hebben. Op het moment dat ik de supermarkt in loop, realiseer ik me opeens dat wat toen vreemd en overweldigend was (zie ook mijn eerste blogpost uit Kopenhagen), nu vertrouwd is. Supermarkten in Noorwegen en Denmarken lijken namelijk sterk op elkaar. Mijmerend loop ik door het gangpad, totdat ik de limonadesiroop heb gevonden. Ook de dagmartaertes blijken ze nog te hebben, en omdat ze er toch nog genoeg hebben, neem ik er gelijk maar twee mee. Nog een extra voor onderweg in de trein, morgen. Met nog wat koekjes en een maaltijdsalade verlaat ik de winkel. Op een bankje, middenin het gekrioel van het winkelcentrum, geniet ik van mijn taartje.

Tivoli's Kerstboom
Tivoli’s Kerstboom

De dag is gelukkig nog lang niet voorbij, want er zijn nog een hoop plekken om te bezoeken. Vanaf Field’s fiets ik door naar Kalvebod Faelled, waar ik vaak heb hardgelopen tussen het loslopende wild. Ook daar is niets veranderd. Het is winter, dus de bomen staan niet in blad, maar de rest is zo herkenbaar. De berk, die zo lijkt op de berk voor de deur in Amsterdam, is er nog steeds, net als de koeien en reeën. Al fietsend neem ik het allemaal in me op, en onderweg terug naar het centrum zet ik mijn fiets nog eenmaal aan de kant, om Bjerget (een flat) op te wandelen. Aan de overkant van de weg zijn inmiddels nieuwe flats verrezen. Nooit meer dat mooie uitzicht op de skyline van Kopenhagen…

Weg uitzicht...
Weg uitzicht…

Eenmaal terug in het hotel heb ik welgeteld een uur rust om even te mijn maaltijdsalade naar binnen te werken, voordat het laatste onderdeel van de Grand Tour de Kopenhagen begint. Een bezoek aan Tivoli, in kerstsfeer! Alhoewel er meer dan genoeg attracties zijn om van te genieten in Tivoli, is dat niet de reden dat ik er ben. Fotografie is, net als bij Nyhavn, het doel. Dat doe ik dan ook naar hartelust, drie uur lang, in de vrieskou. Een kwartier voor sluitingstijd ben ik eindelijk klaar, en is het voor de laatste keer tijd om terug te wandelen naar mijn hostel. Naar dat kleine kamertje, wat nog het meest doet denken aan Harry’s bezemkast. Maar dan wel met een raam, en met uitzicht op de zweefmolen van Tivoli.

Weerspiegeling
Weerspiegeling

Het vertrek de volgende ochtend verloopt vloeiend. Eerst breng ik nog de fiets terug naar de verhuur, omdat ik daar de avond ervoor niet meer aan ben toegekomen. Na wat laatste boodschappen is het tijd voor de wandeling naar het station, en de lange reis naar huis. Een reis die verder zonder veel noemenswaardigheden verloopt. Ja, de boot van Denemarken naar Duitsland heeft vertraging en ja, daardoor mis ik ook mijn aansluitende trein in Hamburg. Maar omdat ik bij elkaar een riante hoeveelheid overstaptijd in mijn reisplan heb zitten, maakt dat uiteindelijk niet uit. Ik haal bij de KFC in Hamburg wat te eten, en vervolgens bij de McDonalds in Osnabrück nog een ijsje. Na een reis van ruim 13 uur, kruip ik rond middernacht mijn eigen bedje weer in, in Amsterdam.

Kerstbalboombal
Kerstbalboombal

Thuis? Misschien. Kopenhagen is zeker thuis geweest, net als Amsterdam. Maar is Amsterdam nog thuis als ik eigenlijk in Stavanger woon? Het blijft een terugkerend thema voor iemand die ‘het nest’ verlaat. Maar nog meer dan toen ik in oktober naar Nederland kwam, weet ik inmiddels dat thuis op meerdere plekken kan zijn. Sterker nog, dat thuis op meerdere plekken ís! Door de mensen en de plekken, het eten en de muziek. Ik mis Amsterdam, en Leiden. Mijn broer en mijn ouders, mijn vriendin, vrienden, collega’s en familie. Maar tegelijkertijd ben ik weer thuis, in Stavanger. Op een plek die ik het afgelopen half jaar ook best wel heb gemist.

Het begin van de terugreis
Het begin van de terugreis

 

Erik Geschreven door:

Schaatser, wielrenner, fotograaf, PhD-student, webontwikkelaar en Python-ontwikkelaar, stammend uit het mooie jaar 1991.

één reactie

  1. carla
    29 april 2019
    Reply

    Home is where your heart is. Zoals je op verschillende manieren van meerdere mensen kunt houden, kunnen ook verschillende plekken thuis zijn. Fijn dat Stavanger meteen weer voelt als thuiskomen.
    kus van mama

Laat een reactie achter op carla Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *