Oud en nieuw

Iets meer dan een kwart eeuw geleden begon het allemaal voor mij, op Brinkstraat nummer 85 in Amsterdam. Sindsdien heb ik daar 25 jaar gewoond, over het algemeen met veel plezier. Maar buiten een half jaar in Kopenhagen heb ik nooit iets anders gekend dan die brakke eengezinswoning aan de rand van Amsterdam. Scheuren in de muren, een balkonmuur die van ellende bijna naar beneden stort, een doucheruimte zonder ventilatie en raamkozijnen die onder je handen vandaan rotten. En het ergste, alles is scheef. Probeer een gaatje te boren voor een kabel van de eerste naar de tweede verdieping, en je hebt geen idee waar dat gaatje uit gaat komen. Ondanks dat is het voor mij 25 jaar lang mijn thuis geweest, de plek waar vrijwel alle belangrijke momenten in mijn leven zich (gedeeltelijk) hebben afgespeeld. Dan zijn die gebreken opeens niet meer zo dramatisch. Het wordt een onderdeel van de dagelijkse routine en op een gegeven moment weet je niet meer beter. Totdat je verhuist.

Zonsondergang bij Vaulen
Zonsondergang bij Vaulen

Wanneer je vanuit Amsterdam iets meer dan 700km. richting het noorden vliegt, kom je uit in Stavanger. Of, om iets preciezer te zijn, van de Brinkstraat naar Eikebergveien is hemelsbreed 736,23km. Zodoende was mijn eerste verhuizing, van Nederland naar Noorwegen, van Amsterdam naar Stavanger, of uiteindelijk van de Brinkstraat naar Eikebergveien, geen gewone. Gelimiteerd in budget (geen internationale verhuisservice), en dus met de beperkte capaciteit van vier ruimbagagekoffers en twee handbagagekoffers, moesten alle noodzakelijke spullen hun weg naar Noorwegen gaan vinden. Op dat moment realiseer je opeens hoeveel troep een mens in 25 jaar tijd verzamelt. Met de mazzel dat ik op de zolder in de Brinkstraat een groot deel van die spullen met sentimentele waarde op heb kunnen slaan, werd de taak om alles in vier koffers te passen iets minder onmogelijk. Echter, na het besluit om ook mijn volledige racefiets mee te nemen, waardoor nog maar drie ruimbagagekoffers overbleven, leek het juist weer wat meer onmogelijk om alles mee te krijgen. Gelukkig bestaat er niet zoiets als meer of minder onmogelijk, en dus is de conclusie dat ik uiteindelijk het merendeel van mijn spullen, waaronder een complete pc inclusief monitor en twee boekenplank-speakers, een complete racefiets, een groot deel van mijn Magic-kaarten (ruilkaartenspel) en mijn (niet zo heel erg indrukwekkende) garderobe mee heb kunnen nemen. Toch bleek alles meeneemen uiteindelijk onmogelijk, aangezien mijn (studie)boeken, de rest van mijn Magic-kaarten en een aantal persoonlijke spullen die ik wel graag mee had willen nemen naar Stavanger zijn gesneuveld in de strijd om kofferruimte. Gelukkig komt mijn moeder over ongeveer een maand op bezoek, en neemt die spullen dan mee. Maar verhuizen met het vliegtuig is, uiteindelijk, een niet geheel mogelijke onderneming.

Uitzicht op de "bergen"
Uitzicht op de “bergen”

Na al dat pakken, wat uiteraard heeft geduurd tot 11 uur ‘s avonds op de avond voor vertrek, verliep het verhuizen zelf opvallend soepel. Geen kosten voor overgewicht, en geen douanecontrole bij aankomst in Noorwegen (want Noorwegen zit niet in de Europese Unie). Wat daarbij ook ontzettend heeft geholpen is dat een goede vriend van mij (Karel) mee is gereisd om te helpen met de verhuizing. Ook stond op het vliegveld van Stavanger mijn huisbaas ons al op te wachten om ons te helpen de bagage naar huis te krijgen. Dat was trouwens welkome hulp, want ondanks dat Karel en ik allebei al rond 6 uur ‘s morgens aan de dag waren begonnen, waren we bij aankomst in mijn nieuwe huis nog lang niet klaar. Er moest namelijk nog zowel een bed als beddengoed geregeld worden voor Karel. Daarom zijn we eerst naar een winkel in de buurt gegaan om daar een groot luchtbed te halen, wat we vervolgens lopend naar huis hebben gebracht. Daarna zijn we richting de Ikea gegaan om daar te eten en een berg noodzakelijke meuk, waaronder beddengoed, te halen. Zodoende was de eerste dag in Stavanger (en de laatste in Amsterdam) vrij druk, maar gelukkig niet hectisch.

Sverd i fjell, zwaarden in rots
Sverd i fjell, zwaarden in rots

De dagen daarna hebben we voornamelijk besteed aan uitpakken en het in elkaar zetten van de Ikea-bouwpakketten. Ook heb ik nog een tweedehands crossfiets (een racefiets met bredere, geprofileerde banden) gekocht om te gebruiken als stadsfiets. Zodoende waren er hier nog voordat Karel weer terugvloog naar Amsterdam twee degelijke fietsen beschikbaar. Daarom zijn we afgelopen dinsdag maar een dagje gaan fietsen, aangezien het toch lekker weer was. De foto’s bij deze blogpost spreken wat dat betreft voor zich. Zowel het heuvel op fietsen als de daarop volgende uitzichten waren adembenemend.

Als een spiegel, stel je voor dat je hier kan schaatsen!
Als een spiegel, stel je voor dat je hier kan schaatsen!

Fietsen in Noorwegen is een compleet andere ervaring dan in Nederland. Waar in de omgeving van Amsterdam het hoogteverschil vooral veroorzaakt wordt door bruggen, is het in Noorwegen juist fijn om een brug in plaats van een heuvel of berg tegen te komen. Maar wat fietsen in de omgeving van Stavanger echt interessant maakt, is de variatie in het landschap. Ga je richting het westen, dan kom je vooral glooiende heuvels tegen, met in het noordwesten rotsachtige kust, en in het zuidwesten stranden. Bovenal heeft de wind er vrij spel, en lijkt het dus in veel opzichten op het fietsen in bijvoorbeeld Waterland, ten noorden van Amsterdam. Ga je daarentegen richting het (zuid)oosten, dan zijn de heuvels steiler en talrijker, en is de wind vaak minder sterk. Voor ieder wat wils dus, en de uitzichten zijn overal fantastisch. Het enige nadeel is dat je over het algemeen minimaal een kilometer of 10 moet fietsen voordat je uit de bebouwde kom bent.

De vuurtoren van Tungenes
De vuurtoren van Tungenes

De rest van de week ben ik nog naar de universiteit geweest voor een voorbereidend gesprek, omdat ik daar 3 april ben begonnen met werken. Daarnaast ben ik afgelopen zaterdag nog gaan fietsen, ditmaal richting de kust, en heb ik vrijdag in het centrum nog Magic gespeeld. Maar bovenal ben ik bezig geweest met wennen, wennen aan alles. Wennen aan een huis zonder scheuren in de muren, met een badkamer die wel goed geventileerd is, waar de raamkozijnen niet verrot zijn, en waar zowel in de woonkamer als in de badkamer vloerverwarming ligt. Wennen aan een nieuw perspectief, van de eerste verdieping in de Brinkstraat naar het souterrain van Eikebergveien. Wennen aan het gebruiken van een nieuwe wasmachine en droger. Wennen aan het (vaak grauwe) weer, en aan iedereen die Noors praat. Maar vooral wennen aan het (wederom) alleen wonen, en de uitdaging van uit het niets een nieuw levensritme opbouwen.

Hoe dat gaat lopen, zullen we de komende tijd gaan zien. In ieder geval is het de bedoeling om eens in de twee weken een update te plaatsen. Helaas is er (nog) geen mogelijkheid om je te abonneren op updates van dit weblog. Zodra dat wel mogelijk is, zal ik dat laten weten. Daarnaast verwijs ik iedereen ook graag naar https://refractphotography.net, mijn fotografiewebsite. Daar zal het merendeel van mijn fotografie in Noorwegen op te zien zijn. Ook is het daar, middels de subscribe-knop aan de linkerkant, wel mogelijk om je te abonneren op de nieuwsbrief, die eens in de maand verstuurd zal worden.

Erik Geschreven door:

Schaatser, wielrenner, fotograaf, PhD-student, webontwikkelaar en Python-ontwikkelaar, stammend uit het mooie jaar 1991.

3 Comments

  1. Els
    6 april 2017
    Reply

    Leuk om te lezen Erik, en wat een prachtige foto’s!
    Veel succes met wennen, ik zou er maar rustig de tijd voor nemen want die heb je zeker.

    Groeten,Els

  2. Mama
    6 april 2017
    Reply

    Wat is het daar toch mooi! Als ik je foto’s zie, vooral die “uitzicht op de bergen” en die andere met water “als een spiegel”, kan ik haast niet wachten om die kant op te komen. Ik krijg heel veel zin om daar te wandelen!

  3. Sonja van der Zwan
    12 april 2017
    Reply

    Lieve Erik wat een prachtig verhaal en wat een mooie onderneming! Ben benieuwd naar je verdere verhalen. Spreek/versta jij al Noors? Wat een mooie foto’s.
    Ik kan je wel vertellen dat we je missen bij de wielrentraining van Kees daar was jij toch ook bijna altijd van de partij.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *