Ontwikkeling

Een kwart jaar, zo lang is het geleden sinds mijn laatste blogpost. Dat is, ook naar mijn eigen maatstaven, een lichtelijk beschamend feit. Echter heb ik al eerder laten weten dat ik blogposts zou blijven schrijven op het moment dat ik daar zin in heb, en op het moment dat ik ook daadwerkelijk een idee heb om iets over te schrijven. Het heeft dus even geduurd, maar inmiddels is dat weer het geval. Maar voordat ik daarop inga, misschien eerst een korte toelichting op de vraag waarom het zo lang heeft geduurd. Het is namelijk geenszins het geval dat ik me heb verveeld die afgelopen maanden, anders had ik namelijk wel al eerder tijd gehad om een blogpost te schrijven. Naast bezoeken naar Amsterdam en in Stavanger ben ik vooral druk bezig geweest met werken. Het is bijna niet te geloven, maar er moest de afgelopen maanden daadwerkelijk het nodige gedaan worden. Dat heeft inmiddels geleid tot een eerste versie van een nieuw paper, over de hoeveelheid berichtgeving met betrekking tot de EU in verschillende landen. Ondanks dat de eerste voorlopige resultaten al binnen zijn, en ik hier komende weken in Wenen en Amsterdam ook over zal presenteren, zijn deze nog niet geschikt voor algemene consumptie. Over de voortgang daarvan dus hopelijk later meer.

Prachtig weer!
Prachtig weer!

Naast alle werkzaamheden heb ik ook meer dan genoeg tijd gehad voor leuke dingen, zoals fotografie en Magic (dat gekke kaartspel). Het is hier de afgelopen weken totaal gestoord weer geweest, met temperaturen tussen de 25 en 30 graden, en een maand lang nauwelijks neerslag. Dat zijn echter ook prima omstandigheden om te fietsen, wat ik dan ook zoveel mogelijk gedaan heb. Maar wellicht het belangrijkste waar ik de afgelopen maanden mee bezig ben geweest, is het ein-de-lijk afronden van mijn timelapse-project van Amsterdam, waarvan ik de beelden al tussen november 2016 en februari 2017 heb geschoten. Tussen het maken van de opnames en het uiteindelijke resultaat zitten echter een hoop stappen, en ik wil jullie graag meenemen op de reis die tot dit korte stukje film heeft geleid.

Zonsondergang in het bos
Zonsondergang in het bos

In de zomer van 2016 was ik samen met mijn broertje op vakantie in Portugal, toen wij in Lissabon stuitten op een tentoonstelling van moderne kunst, Lightopia. Op die tentoonstelling werd, naast vele andere kunstwerken, ook een timelapse vertoond van ene Dominique Boudreault (zie hieronder). Het idee om een timelapse te maken speelde toen al enige tijd door mijn hoofd heen, en de beelden die op Lightopia vertoond werden, droegen bij aan de interesse die ik voor het onderwerp had.

Voor alle videos die hieronder volgen geldt, klik even op het radartje rechtsonderin, en selecteer 1080p. En kijk natuurlijk in volledig scherm door op de vier pijltjes naast het radertje te klikken.

Mijn grote voorbeeld, The City Limits van Dominic Boudreault

Echter zou het nog duren tot de winter voordat die interesse volledig ingedaald was. Alhoewel het idee om een timelapse te maken sinds die zomer met steeds grotere regelmaat door mijn hoofd spookte, leek het me zowel technisch als creatief een ingewikkeld proces (want geldt dat niet voor alle nieuwe dingen). Immers was ik een fotograaf, en die doen iets met stilstaande beelden, niet met bewegende. Het bleef echter malen, tot het punt waarop ik me zelfs begon te verdiepen in de mogelijkheden die mijn camera had om timelapse-opnames te maken. Dit ging zo door tot een heldere, winterse namiddag eind november 2016, toen ik naar NEMO ging om vanaf het dak een aantal mooie foto’s van de zonsondergang over het Oosterdok en het Centraal Station te maken. Na zonsondergang was er nog een kwartiertje over voordat NEMO zou sluiten, en daarom besloot ik te kijken of ik beneden nog wat foto’s van de IJtunnel kon maken. Na mijn statief op te hebben gezet, en de scene in mij op te hebben genomen, bedacht ik me echter hoe mooi het zou zijn om van de voorbijrazende auto’s een timelapse te maken. Omdat ik me dus al eerder kort had verdiept in de mogelijkheden en instellingen van mijn camera, besloot ik het gewoon te proberen. Zo maakte ik voor het eerst van mijn leven een timelapse, met een duur van welgeteld 2,5 seconde.

De eerste stap

Nadat ik het resultaat van dit harde werken ’s avonds voor het eerst had gezien, was ik verkocht. De beslissing was genomen, ik zou een timelapse gaan maken. Van Amsterdam, en naar het voorbeeld van wat ik in Lissabon die zomer had gezien. Dat voorbeeld, realiseerde ik me achteraf, is heel specifiek, ook voor een timelapse. Wie namelijk goed naar mijn grote voorbeeld kijkt, ziet dat het niet anders is dan aan elkaar geplakte “bewegende foto’s”. De camera beweegt niet, en er zijn geen overgangen of effecten als er van de ene naar de andere opname geschakeld wordt. Op die manier draait het, naar mijn mening, nog steeds in de kern om fotografie, doordat de compositie centraal staat.

Voor het maken van die timelapse had ik de meest wilde plannen, tot het punt waarop ik naar het informatiepunt van de NS op het Centraal Station ben gegaan om te vragen of ik opnames mocht maken vanaf het oude seinhuis op spoor 14. Verrassend genoeg kreeg ik hier niet eens een spontaan “nee” op te horen, maar kreeg ik van de persoon achter de balie het telefoonnummer van de stationschef. Die moest ik maar bellen om te vragen of het zou mogen. Uiteindelijk is dat niet gebeurd, maar desalniettemin heb ik een aantal mooie plekjes kunnen vinden om opnames van te maken.

Een eerste compilatie, maar zeker nog niet het eindproduct

Dat was echter niet het meeste werk, zoals inmiddels is gebleken. Dat zat namelijk in het bewerken van de opnames tot een samenhangend geheel, waar ik ook zelf tevreden mee kon zijn. Omdat ik er erg enthousiast over was, heb ik al redelijk snel na het maken van de eerste opnames een voorlopige versie online gezet (zie hierboven), waar ik toen al erg blij mee was. Het samenvoegen van alle opnames tot een defintieve versie bleek echter een totaal ander verhaal. Een worsteling, die er uiteindelijk zelfs toe leidde dat ik het hele project naast me neer heb gelegd, om het idee nog wat langer te laten sudderen. Twee maanden geleden begon het, meer dan een jaar na de eerste opnames, toch weer te kriebelen. En bij de gratie is er anderhalf jaar na dato dan toch een definitieve versie klaar. Een versie waarvan ik, zelfs ondanks mijn soms ietwat obsessieve perfectionisme, kan zeggen dat het écht klaar is. Dit is “Dusk Flows”!

Erik Geschreven door:

Schaatser, wielrenner, fotograaf, PhD-student, webontwikkelaar en Python-ontwikkelaar, stammend uit het mooie jaar 1991.

4 Comments

  1. mam
    20 juni 2018
    Reply

    wat prachtig! je kunt echt alle tijd en aandacht eraan af zien!

  2. Ruud Kenbeek 😎
    20 juni 2018
    Reply

    Hi Erik, dat ziet er schitterend uit! Wat een werk moet het zijn om dat allemaal goed te krijgen. Kudo’s!

    • 21 juni 2018
      Reply

      Je hebt zeker gelijk dat er een hoop technisch gefrutsel aan te pas moest komen, fijn dat dat er ook aan af te zien is! En bedankt voor het compliment!

  3. Bep Kuiper
    24 juni 2018
    Reply

    Eric,wat heb ik toch allemaal geleerde kleinzoons,en kleindochter! Sorrie dat ik niet eerder bericht gestuurd heb,maar ik vind het fantasties wat jegestuurd hebt,en ik zou zeggen ga zo door! Ik vraag me af hoe je hetvoor elkaar krijgt,hele mooie op names.Gr, Oma

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *