Onderweg (2)

Deze blogpost is een vervolg op Onderweg (1)

Na de hectiek van de eerste conferentie in Edinburgh, waar ik twee weken geleden over schreef, was het feest nog lang niet voorbij. Zoals al kort beschreven reisde ik na een nacht in mijn eigen bedje te hebben geslapen direct door naar Milaan, voor nog een conferentie. Eenmaal daar aangekomen was het warm, om niet te zeggen heet. Met de hele week maximumtemperaturen van rond de 35 graden Celsius, was dat misschien wel het grootste verschil met de conferentie in Edinburgh, een week eerder. Uiteraard waren er in Milaan andere mensen, en was de conferentie in het algemeen een stuk grootschaliger dan in Edinburgh. Maar uiteindelijk was het gewoon een herhaling. Men was net als in Edinburgh enthousiast over mijn paper, en ondanks dat het onderzoek nog (lang) niet gepubliceerd is, ben ik erachter gekomen dat meerdere onderzoekers mijn paper al citeren. De conclusie is dus dat ik wel iets goeds gedaan zal hebben.

De stationshal van Milano Centrale
De stationshal van Milano Centrale

Wel was het zo dat ik in Milaan, nog meer dan in Edinburgh, nauwelijks mensen kende. Het was dan ook fijn om een paar bekende gezichten uit Amsterdam tegen te komen, van mensen waar ik voor mijn verhuizing naar Noorwegen mee heb samengewerkt. De belangrijkste consequentie van (bijna) niemand kennen is echter dat je gedwongen wordt om nieuwe mensen te leren kennen. Zo was het ook in Milaan, maar dat wil niet zeggen dat het gemakkelijk ging. In tegendeel, ik heb vooral uitgebreid de kans gehad om te observeren. Het is namelijk gewoon heel lastig om met anderen die daar aanwezig zijn te praten. Dat komt niet zozeer doordat de sociale interactie moeizaam verloopt, maar vooral doordat ik niet zoveel heb om over te praten. De mensen met wie ik dan praat hebben namelijk een onderzoeksgebied waar ze (heel) veel vanaf weten, en waar ze ook veel over kunnen vertellen. Omdat ik pas net begonnen ben, heb ik zelf alleen niet zoveel te vertellen. Daardoor zijn mijn antwoorden op vragen vrij kort, en de resulterende conversatie nogal eenzijdig. Door datzelfde gebrek aan ervaring is het ook lastig om inhoudelijk te reageren op wat anderen me vertellen, simpelweg omdat ik (nog) niet zoveel van het onderwerp af weet. Dat maakt gesprekken voeren verdomd lastig.

Galleria Vittorio Emanuele II
Galleria Vittorio Emanuele II

Gelukkig is dat niet het enige wat ik in Milaan gedaan heb. Want buiten alle (sociale) verplichtingen heb ik ook gewoon een hoop van Milaan gezien. Het is namelijk niet te doen om 8 uur lang naar presentaties te luisteren, en ik ben erachter gekomen dat niemand ook verwacht dat je dat doet. Dus heb ik de tijd gehad om me te vergapen aan de Duomo (de domkerk van Milaan), het Sforza kasteel en de gigantische hallen van het centraal station

De Duomo
De Duomo

Als OV-fanaat was trouwens niet alleen het station van belang. In Milaan rijden namelijk niet alleen bussen, maar ook trolleybussen. Daarnaast rijden er zowel antieke als splinternieuwe trams op reguliere lijnen en is er een uitgebreid metronetwerk. Interessant aan dat laatste is dat de rijtuigen niet op alle routes kunnen rijden. Sommige lijnen maken namelijk gebruik van een bovenleiding voor de stroomvoorziening, terwijl andere lijnen gebruik maken van een derde rail.

Detail van de stationsoverkapping van Milano Centrale
Detail van de stationsoverkapping van Milano Centrale

Vanuit diezelfde interesse kon een ritje met een van de oude trams uiteraard ook niet ontbreken. Buiten dat je op die manier een hoop van Milaan ziet, bracht deze specifieke lijn me ook van het centraal station naar de “navigli”. Dat zijn overblijfselen van een kanalensysteem in en rondom Milaan. In tegenstelling tot de drukke en klassieke binnenstad, was het in deze wijk een stuk rustiger. Ook had de wijk door zijn industriële achtergrond een heel andere uitstraling dan de binnenstad.

Tram!
Tram!

Het meest indrukwekkende was echter het museum voor moderne kunst. Daar waren twee sterk contrasterende tentoonstellingen, een over de vluchtelingenproblematiek in Italië, en een over kinderspeelgoed. Vooral de tentoonstelling over de verhalen van vluchtelingen was erg indrukwekkend.

"Vuilnis"
“Vuilnis”
Levensgroot speelgoed
Levensgroot speelgoed

Wat me echter veel meer is bijgebleven dan de foto’s en verhalen, is hoe veel van mijn medebezoekers zonder blikken of blozen door de tentoonstelling liepen zonder ook maar één keer stil te staan en de verhalen daadwerkelijk te lezen. Natuurlijk zijn het ook geen vrolijke verhalen, maar het maakte me op een pijnlijke manier duidelijk hoe makkelijk het is om letterlijk, aan zulke problemen voorbij te gaan.

Het vertrek uit Milaan was de afsluiting van twee hectische, maar geslaagde weken. Voordat ik echter weer thuis in m’n eigen bedje kon slapen, kwam eerst nog een nachtelijk tussenstop in wat eigenlijk net zo goed thuis is, Amsterdam. Een verhaal voor een andere keer.

Naviglio Grande
Naviglio Grande
Erik Geschreven door:

Schaatser, wielrenner, fotograaf, PhD-student, webontwikkelaar en Python-ontwikkelaar, stammend uit het mooie jaar 1991.

SCHRIJF ALS EERSTE EEN REACTIE

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *