(Na)zomers Italië

Ondanks de goede wil om elke twee weken een nieuwe blogpost te plaatsen, beginnen na ruim een half jaar in Stavanger de dagelijkse bezigheden ook steeds meer hun tijd op te eisen. Zo ben ik elke donderdag eerst de hele dag bezig met werken, daarna aansluitend taalcursus, en vervolgens nog een schaatstraining. Daarnaast neemt het schrijven van deze blogposts veel tijd in beslag, inclusief het reviseren van de tekst en het nabewerken van de foto’s ongeveer 8 uur per bericht. Omdat het wel leuk moet blijven om nieuwe berichten te schrijven, is het ritme van elke twee weken een nieuw bericht niet meer realistisch. Ondanks dat zijn er echter nog genoeg onderwerpen waarover ik graag wil schrijven. Er zullen dan ook nog regelmatig nieuwe blogposts blijven verschijnen, maar niet meer elke twee weken. De eerstvolgende blogpost komt dus wanneer hij klaar is, en tot die tijd: “Geen bericht, goed bericht!”.

Om zes uur ’s morgens, wachtend bij een bushalte waar ik nog nooit eerder ben geweest, wordt ik langzaam wakker. Ik realiseer me opeens hoe gek de wereld is geworden. Eerst in 7 dagen tijd naar twee verschillende steden in Italië, vervolgens nog een riante 12 uur in Leiden, en daarna om zes uur ’s morgens weer vertrekken richting Stavanger. Daar, bij die bushalte, eindigde een week die minstens net zo interessant begon als dat ze eindigde.

Florence van boven, met links de koepel van de Duomo
Florence van boven, met links de koepel van de Duomo

Precies een week eerder bevond ik me namelijk in Bologna, waar ik samen met mijn moeder en broertje net was aangekomen voor een welverdiende vakantie. Eenmaal in het centrum van Bologna zijn we echter direct doorgereisd naar Florence. Niet bij toeval was dat per trein, en ook niet bij toeval was deze trein specifiek de nachttrein van Turijn naar Reggio Calabria. Nachttreinen in het algemeen zijn wat mij betreft de meest wonderlijke treinen die er bestaan. Er kan werkelijk niets op tegen het voorbijrazende uitzicht net na zonsondergang, wanneer de mistflarden uit de heuvels het dal in rollen, en de lichtjes aan de overkant van de rivier het dal tot een soort levensechte Efteling-attractie maken. Bovendien val je nergens lekkerder op in slaap dan het bonkende ritme van een rijdende trein.

De Cattedrale di Santa Maria del Fiore, oftewel de Duomo. Rechts de klokkentoren
De Cattedrale di Santa Maria del Fiore, oftewel de Duomo. Rechts de klokkentoren

Helaas waren zulke ervaringen ons gedurende de reis van Bologna naar Florence niet gegund, simpelweg omdat die rit maar ongeveer een uur duurde. Dat deed echter niets af aan het adembenemende uitzicht op de Apennijnen waar we onderweg van konden genieten. Minstens net zo adembenemend was het uitzicht op de Duomo (Dom) van Florence diezelfde avond. En ook de nauwe straatjes van het oude stadscentrum van Florence waren de daarop volgende dagen zeker de moeite waard. Helaas is Florence (mede door die mooie, oude straatjes) érg toeristisch. Slenteren door het centrum van Florence heeft daardoor vaak meer weg van meegevoerd worden door de stroom.

Florence bij zonsondergang
Florence bij zonsondergang

Met dat in het achterhoofd is het dan ook niet moeilijk voor te stellen dat de Medici familie (die erg belangrijk is geweest voor de ontwikkeling van Florence) een eigen, overdekte, passage liet bouwen van hun residentie aan de ene kant van de rivier naar het werkpaleis aan de overkant. Dit met als voornaamste doel om zich niet onder het klootjesvolk op de Ponte Vecchio te hoeven begeven. Kijkend naar de hordes toeristen die daar nu lopen, kan je je afvragen wat er sinds die tijd eigenlijk veranderd is…

Hordes toeristen op de Ponte Vecchio
Hordes toeristen op de Ponte Vecchio

Alhoewel het dus niet is gelukt om in Florence een plek te vinden zonder toeristen, met uitzondering van de wolwinkel waar mijn moeder graag naartoe wilde, waren er gelukkig genoeg andere mooie dingen om te zien. Want naast de Duomo zijn de basilieken, markten, pleintjes en musea ook zeer de moeite waard.

's Avonds is de Ponte Vecchio een stuk rustiger
’s Avonds is de Ponte Vecchio een stuk rustiger

Toch is dat niet wat de meeste indruk heeft gemaakt. Rond zonsondergang stonden we namelijk op de koepel van de Duomo, waar zich boven het in schemer gehulde silhouet van Florence een wonderlijk schouwspel afspeelde. Duizenden spreeuwen dansten daar tegen de rood met donkerblauw gekleurde avondlucht hun collectieve dans, in de prachtigste geometrische vormen. Achterna gezeten door een roofvogel, dat dan weer wel.

Dansende spreeuwen, let ook op het stipje tussen de zwerm en de staart; een roofvogel.
Dansende spreeuwen, let ook op het stipje tussen de zwerm en de staart; een roofvogel.

Na drie dagen in Florence was de vakantie echter pas net begonnen. Daarna reisden we (met de hogesnelheidstrein) weer terug naar Bologna, waar we vervolgens ook nog drie dagen de stad onveilig hebben gemaakt. In tegenstelling tot de nauwe, overvolle straatjes van Florence is Bologna een stuk ruimer. Daardoor voelt het ook wat minder hectisch en toeristisch dan in Florence, alhoewel ik geen idee heb of Bologna daadwerkelijk minder toeristisch is. Wel heeft Bologna in ieder geval de oudste(!) universiteit ter wereld. Dat is bijvoorbeeld te zien in de historische bibliotheek (die overigens nog steeds in gebruik is) en het Anatomisch Theater. Maar ook de (familie)wapens die op bijna alle muren en plafonds in het gebouw geschilderd zijn getuigen van een rijke geschiedenis. Wellicht iets té rijk, want niemand van de staf kon ons vertellen waarom al die wapens op de muren en plafonds geschilderd waren, en wie ze vertegenwoordigden.

Boeken in de Universiteit van Bologna
Boeken in de Universiteit van Bologna

Naast de universiteit was ook de wandeling naar het Santuario della Madonna di San Luca zeer de moeite waard. Vanaf het centrum van de stad loopt een portico (een soort zuilengalerij) van maar liefst 4km. (de langste ter wereld!) en met 666 bogen de heuvel op naar het heiligdom. Het is wel een wandeling waar je minimaal een halve dag voor uit moet trekken als je zowel heen als terug wilt lopen, maar de uitzichten onderweg en bij het heiligdom zelf zijn zeer de moeite waard. Gelukkig hoef je niet deze hele tocht te maken als je alleen maar op zoek bent naar een portico, het centrum van Bologna heeft namelijk bijna letterlijk een portico op elke straathoek.

Verboden te stoppen, en verboden te parkeren. Onderweg naar het Santuario di San Luca
Verboden te stoppen, en verboden te parkeren. Onderweg naar het Santuario di San Luca

Net als in Florence zijn er ook in Bologna de pleintjes, markten en kerken. Het meest opvallende wat dat betreft is ongetwijfeld de Basilica di Santo Stefano. Deze basiliek bestaat namelijk eigenlijk uit zeven verschillende kerken, die vanaf de 4e t/m de 13e eeuw gebouwd en herbouwd zijn tot het complex dat het nu is. Het is vooral wonderlijk om binnen één complex zulke duidelijk verschillende bouwstijlen te kunnen onderscheiden.

Een van de kerken in het Santo Stefano complex
Een van de kerken in het Santo Stefano complex

Daarnaast was er uiteraard ook een goed uitzicht te vinden in het centrum van Bologna, vanaf de hoogste van de “Twee Torens” (níet die van In de Ban van de Ring!). Helaas was de man bij de ingang erg strikt over de toegangstijden, en ondanks dat mijn broertje en ik bijna 500 treden naar boven zijn gesprint (met af en toe wat rust ertussen), ontnamen de wolken vervolgens het uitzicht op de zonsondergang. Ondanks dat hadden we wel een mooi uitzicht over Bologna, waarna een welverdiende nachtfotografiesessie volgde. Gelukkig leent Bologna zich daar bij uitstek voor, zowel door de goed (niet per definitie fel) verlichte gebouwen en de hierboven al eerder genoemde portico’s.

Nr. 32
Nr. 32

Ter afsluiting van een zeer vermakelijke week staat bij terugkomst in Amsterdam mijn vriendin op me te wachten. Vanwege een lange overstap op mijn vlucht naar Stavanger kan ik een korte nacht in Nederland doorbrengen, en zoals duidelijk mag zijn hoef ik die niet alleen te spenderen. Omdat mijn vlucht de volgende ochtend al om kwart over acht vertrekt, sta ik rond een uur of zes echter alweer ergens in Leiden te wachten op de bus naar het station. Alleen, want mijn vriendin heeft er wijselijk voor gekozen om na mijn vertrek nog even verder te slapen. Maar niet voordat ze me een viertal boterhammen met zelfgemaakte jam heeft meegegeven, en ruim de tijd heeft genomen om afscheid te nemen.

Het gemeentehuis van Bologna bij nacht
Het gemeentehuis van Bologna bij nacht

Zittend op het bankje bij de bushalte eet ik mijn met liefde gemaakte boterhammetjes met jam. Als de bus eraan komt sta ik op, steek ik mijn hand uit, en stap de bus in. Terwijl ik dat doe begroet de buschauffeur me op bijna collegiale wijze, zoals dat alleen in Nederland om zes uur ’s morgens kan. Hij heeft waarschijnlijk geen enkel idee van mijn bestemming.

Erik Geschreven door:

Schaatser, wielrenner, fotograaf, PhD-student, webontwikkelaar en Python-ontwikkelaar, stammend uit het mooie jaar 1991.

één reactie

  1. Carla
    29 oktober 2017
    Reply

    Wat een heerlijke herbeleving van onze week in Italië. Het was een geweldig fijne vakantie! En wat zijn je foto’s weer mooi geworden, prachtige plaatjes.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *