Komen & Gaan (2)

Dit is deel twee van een blogpost over mijn belevenissen gedurende de zomer van 2018. Het eerste deel van deze blogpost is hier te vinden.

Meneer Baardboom
Meneer Baardboom

Toen de zomerschool in Colchester op zijn eind begon te lopen, besloot ik nog één keer naar Colchester te gaan. ’s Avonds dit keer, om in de bios de film Leave No Trace te bekijken. Normaal gesproken ben ik altijd een beetje huiverig voor het kijken van dramafilms in mijn eentje, maar deze film sprak me zodanig aan dat ik besloot toch te gaan. Het verhaal draait om een dochter die samen met haar vader in een natuurgebied woont, zonder veel contact met de bewoonde wereld te hebben. Omdat ze niet naar school gaat, heeft ze alles geleerd van haar vader, en ze kijkt dan ook erg tegen hem op. Ondanks dat is hij ook menselijk, en maakt fouten. De film draait om die fouten, de consequenties die dat heeft, en de vraag waar je als kind de grens trekt. Voor mij was het hele verhaal erg herkenbaar. Mijn vader heeft namelijk ook niet altijd de beste keuzes gemaakt. En net als het meisje in de film keek ik als kind ook heel erg tegen mijn vader op. Samengevat is het een erg mooi, ontroerende, en vooral ook indrukwekkend film.  Vanaf 8 november ook in Nederland in de bios.

Zonsondergang in Wivenhoe, een klein dorpje bij Colchester
Zonsondergang in Wivenhoe, een klein dorpje bij Colchester

Na afloop van de zomerschool, en alweer terug onderweg naar Amsterdam, kwam ik net als op de heenweg door Londen. Maar in tegenstelling tot tijdens de heenweg, had ik deze keer ruim tijd ingepland om Londen nog even te bekijken. Zo kwam ik terecht bij de ruïne van een kerk, midden in het centrum van Londen. Maar ook bij dé deur die toegang geeft tot de Wegisweg (Diagon Alley, de straat waar Harry Potter al zijn toverspullen koopt). Tijdens het fotograferen heb ik zelfs een Nieuw-Zeelander leren kennen die, zo bleek, pas kort in Londen woonde, en voor het eerst de tijd en rust had gevonden om zijn camera mee naar buiten te nemen en wat foto’s te gaan maken. En kwam ik een glazenwasser tegen, bungelend aan een flatgebouw van tientallen verdiepingen hoog. Daarnaast ben ik naar de botanische tuin van “The Barbican” geweest, heb ik een stukje langs de Thames gezworven, en ben ik naar het museum van de Chapterhouse geweest, een kerkelijke instelling en woongroep voor alleenstaande oudere mannen met een laag inkomen. Kortom, een vakantie in één dag.

Dode boom op de campus in Colchester
Dode boom op de campus in Colchester

Gelukkig was dat niet de enige vakantie deze zomer. Na terugkomst in Nederland had ik namelijk samen met mijn vriendin de tijd om van nog eens ruim twee weken welverdiende vakantie te gaan genieten. Dan zou je wellicht kunnen denken, na al dat reizen wordt dat een lekker rustige, ontspannen vakantie. Maar wie dat denkt, kent mij nog niet… Het waren twee geweldige en gestoorde weken die we met z’n tweeën hebben beleefd, met als aftrap een midweek in Hierden. Daar hadden we overnachtingen in een kasteelkamer, met aan twee zijdes ramen en met een bed waar we ook overdwars nog steeds prima met z’n tweeën op hadden kunnen slapen. Het lot wilde dat die dagen ook de warmste dagen van de zomer gingen worden, met als gevolg dat de droogliggende slotgracht een uur in de wind stonk.

Bungelende glazenwasser
Bungelende glazenwasser

Met het mooie weer waren we echter weinig rondom het kasteel te vinden, behalve om af en toe een potje reuzenschaak te spelen. We waren vooral onderweg om leuke dingen te doen. Zoals een dagje Harderwijk, waarbij we een rondvaart op een Botter (zeilschip, maar in dit geval zonder zeil en met motor) hebben gemaakt, en een van de grootste molens van Nederland (De Hoop) hebben bezocht. Maar ook Elburg, waar we nota bene tot twee keer toe naartoe zijn geweest, en waar ik misschien wel de lekkerste burger ooit heb gegeten. Ook hebben we diezelfde midweek vanaf de vestingwal bij Elburg een bloedmaan gezien. Daarnaast zijn we nog naar Walibi geweest, waar het ondanks de zomervakantie en het (misschien iets té) geweldige weer heel rustig was, en op de laatste dag, onderweg naar huis, nog naar het Aviodrome.

De City (Londen)
De City (Londen)

Met die midweek voorbij was de vakantie echter pas op de helft. Nog meer dan genoeg tijd om andere leuke dingen te gaan doen samen. Dat hebben we dan ook gedaan. Na een paar relatief rustige dagen in Leiden zijn we nog 2 nachten gaan kamperen in Drenthe, bij de Dwingeloose hei. Dat was de eerste keer kamperen voor mij, en zeker niet de laatste. Naast de prachtige sterrenhemel, en de herten op de heide bij zonsondergang, was ook het zwemmen bij het openluchtzwembad in de buurt een openbaring. Ik overdrijf niet als ik zeg dat ik al minstens 10 jaar niet meer in een zwembad heb gelegen (het strandje bij Durgerdam niet meegeteld), en daardoor was ik enigszins vergeten hoe leuk zwemmen kan zijn. Zodoende waren het drie dagen en twee nachten waarin ik meer verrassende dingen heb gedaan dan misschien wel de hele zomer daarvoor. En het beviel goed, geweldig zelfs, om nieuwe dingen te doen!

Ruïne, midden in Londen
Ruïne, midden in Londen

Begin augustus kwam veel te snel, en daarmee ook het moment om weer uit Nederland te vertrekken. Maar na ruim anderhalve maand reizen was dat vertrek niet alleen het (weg)gaan uit Amsterdam en Leiden, maar ook het (terug)komen in Stavanger. Tijdens het reizen heb ik mezelf namelijk meermaals kunnen betrappen op een milde vorm van heimwee naar Stavanger, waar een paradijselijk strand slechts 40 fietsminuten weg is. Daarom was het vertrek niet alleen jammer en verdrietig, het is ook heel fijn om weer terug te zijn waar ik woon, in Stavanger.

Liggend onder de sterrenhemel op de Dwingeloose hei
Liggend onder de sterrenhemel op de Dwingeloose hei

Waar woon je? Waar kom je vandaan? Het zijn twee vragen die op het eerste gezicht uitwisselbaar lijken. Maar tijdens het afscheidsetentje van de zomerschool in Colchester realiseerde ik me opeens dat niets minder waar is. Toen ik nog in Amsterdam woonde, was het antwoord op beide vragen namelijk hetzelfde. Maar inmiddels is dat al ruim anderhalf jaar niet meer zo. Ik woon in Stavanger, terwijl ik oorspronkelijk uit Amsterdam kom. Het was een realisatie die gepaard ging met een vreemd gevoel van heimwee. Heimwee naar twee plaatsen tegelijkertijd. Heimwee naar thuis. Want de antwoorden op bovenstaande vragen zijn gecombineerd ook het antwoord op de vraag “waar is thuis?”. En dat is wellicht de vraag die er uiteindelijk het meeste toe doet.

Kikker
Kikker

Na anderhalve maand reizen wordt echter zelfs die vraag relatief. Thuis is voor een deel de plek waar de mensen zijn die veel voor je betekenen. Maar thuis is net zo goed de plek die je voor jezelf maakt, voor korte of langere tijd. Zodoende krijg ik als ik nu terugkijk naar de foto’s uit Colchester het gevoel “hier was alles goed”. Exact hetzelfde gevoel als wanneer ik terugkijk naar mijn foto’s uit Kopenhagen, waar ik in mijn eentje een half jaar heb gestudeerd. Dat gevoel is melancholisch, maar het geeft tegelijkertijd aan hoe makkelijk het me valt om in mijn eentje te reizen. Vroeger huiverde ik bij de gedachte om alleen op vakantie te gaan, zo saai en eenzaam, en niemand om je ervaringen mee te delen. Inmiddels weet ik beter, want alhoewel je geen ervaringen kan delen als je alleen reist, is het verre van saai en eenzaam. De conclusie dat je altijd mensen zult missen als je op meer dan één plaats hebt geleefd (zoals Miriam Adeney schrijft), is in dat opzicht involledig. Net zo goed als het missen van mensen, mis ik namelijk ook plekken, en de herinneringen en ervaringen die daarmee samenhangen (en niet altijd gerelateerd zijn aan mensen). Met al het reizen is er afgelopen zomer ongemerkt een nieuwe plek bijgekomen op dat lijstje met plekken om te missen. Colchester, een klein stadje ten noordoosten van Londen.

Van Amsterdam
Van Amsterdam
door de lucht
door de lucht
naar Stavanger (let ook op het verschil in weer)
naar Stavanger (let ook op het verschil in weer)
Erik Geschreven door:

Schaatser, wielrenner, fotograaf, PhD-student, webontwikkelaar en Python-ontwikkelaar, stammend uit het mooie jaar 1991.

2 Comments

  1. carla
    1 oktober 2018
    Reply

    Ik denk dat de manier waarop en de verschillende doelen waarmee jij reist, jouw leven letterlijk nieuwe dimensies geeft. Nieuwe kijk op leven en op plaatsen, en ook op mensen en relaties.

  2. Bep Kuiper
    24 oktober 2018
    Reply

    dfdfdgfgjfgkjg,

Laat een reactie achter op Bep Kuiper Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *