Gehusseld

Terwijl de rust na de gebeurtenissen van de afgelopen enerverende maanden langzaam begint terug te keren, dringt ook het besef door dat ondanks dat het zeker zomer is geweest, het nogal aan vakantie heeft ontbroken. Want ondanks alle bezoek en de leuke dingen die ik heb gedaan, is er eigenlijk geen enkel moment geweest dat ik in het geheel niet aan mijn werk heb gedacht. Helaas valt daar nu niets meer aan te doen, en zodoende reisde ik eind augustus dan ook plichtsgetrouw af naar Trondheim, om daar een seminar te volgen en de draad wat betreft werk weer helemaal op te pakken. Dat is zeker gelukt, met vijf dagen lang van 8.15 uur tot 16.00 uur hoorcollege. Gelukkig waren het interessante colleges, en ben ik binnen mijn promotietraject verplicht om 30 studiepunten aan onderwijs te volgen (waarvan dit er alvast 10 waren). Daarnaast was het een mooie kans om weer nieuwe mensen (met dezelfde interesses) te leren kennen. Verder is Trondheim ook een mooie stad, met onder meer de meest noordelijk gelegen reguliere tramlijn van de wereld, en ’s werelds eerste fietslift. In combinatie met het weer, dat voor Noorse begrippen gewoonweg goed was, heeft dat een aantal fraaie plaatjes opgeleverd.

's Werelds eerste fietslift
’s Werelds eerste fietslift

Nog geen halve dag nadat ik weer terug was in Stavanger kwam ook mijn vriendin hier aan, om met z’n tweeën hopelijk wat tijd goed te kunnen maken die we de vorige keer vooral met koorts op de bank door hebben gebracht. Na een rustige zaterdag zouden we op zondag in de heuvels gaan fietsen. Omdat ze nog niet eerder in heuvelachtig gebied had gefietst, leek het een goed idee om haar even aan de fiets te laten wennen, en eerst op een parkeerplaats wat bochtjes te oefenen. De eerste bocht ging prima, maar bij de tweede bocht verloor ze de macht over het stuur en klapte tegen het asfalt. Met een hersenschudding tot gevolg. Omdat we na een telefoontje met de huisartsenpost het idee hadden dat er niet heel veel aan de hand was, zijn we in eerste instantie terug naar huis gegaan. Toen na een paar uur het wondje dat ze op haar scheenbeen had niet wilde stoppen met bloeden, zijn we toch maar naar de huisartsenpost gegaan om het te laten hechten. Eenmaal daar aangekomen hebben we drie uur lang moeten wachten voordat er een dokter was die tijd voor ons had. Tegen die tijd was het niet meer mogelijk om te hechten, en heeft de dokter de wond met hechtstrips en een pleister afgeplakt. Ook kregen we daar de bevestiging dat mijn vriendin inderdaad een hersenschudding had opgelopen, en dat ze een tijd rustig aan zou moeten doen.

Gamle Bybro (Oude stadsbrug)
Gamle Bybro (Oude stadsbrug)

Dat dit het geval was bleek de volgende ochtend; hoofdpijn, misselijkheid en overgevoeligheid voor licht en geluid. Gelukkig namen die klachten na een paar dagen wel af. Op donderdag zou ze echter terugvliegen naar Nederland, en we wisten niet zeker of dit wel veilig was. Op aanraden van onze moeders, de KLM en de reisverzekering moesten we een “fit to fly” verklaring zien te krijgen van een dokter. Omdat we hier pas op woensdagmiddag achter kwamen, en reguliere huisartsen in Noorwegen hun praktijk al om 3 uur ‘s middags sluiten, moesten we wederom naar de huisartsenpost. Daar werden we eerst beoordeeld door een verveelde en lichtelijk geïrriteerde zuster, die ons al direct (zonder enige vorm van inspectie) wist te melden dat ze wel zou kunnen vliegen. De KLM wilde echter een “fit to fly” verklaring, en dat legden we ook uit aan de zuster. Daarop zei ze dat het druk was en we dan wel even zouden moeten wachten. Dat hebben we geweten ook. Ruim zeven(!) uur later (van kwart over vijf ‘s middags tot half een ‘s nachts) zijn we, zonder verklaring, maar weer naar huis gegaan. De uitleg was dat we geen prioriteit hadden omdat we alleen maar een papiertje nodig hadden. In de praktijk was het gevolg dat iedereen die binnen kwam een hogere prioriteit had dan wij, en we dus waarschijnlijk nog wel een aantal dagen hadden kunnen zitten wachten.

Terminus van de noordelijkste tramlijn ter wereld
Terminus van de noordelijkste tramlijn ter wereld

De volgende ochtend hebben we via mijn huisarts alsnog geprobeerd om een “fit to fly” verklaring te krijgen, maar mijn huisarts weigerde om haar te helpen omdat ze niet in Noorwegen woont en niet geregistreerd staat. In plaats daarvan werden we doorverwezen naar een privékliniek waar we om vier uur ‘s middags terecht zouden kunnen. Dat betekende dat mijn vriendin haar terugvlucht om twee uur in ieder geval zou missen. Gelukkig kon de dokter bij deze kliniek ons uiteindelijk wel helpen met de documenten die de verzekeraar en de KLM nodig hadden om haar weer terug naar Nederland te brengen. Met een dag vertraging is ze dan ook alsnog naar huis vertrokken.

Pakhuizen op palen
Pakhuizen op palen

Het gevolg van die hersenschudding en al het wachten tot diep in de nacht is dat ik de afgelopen week wederom nauwelijks aan werken ben toegekomen. In combinatie met alle stress die al het gedoe heeft opgeleverd, kwam ik (eindelijk) tot de conclusie dat vakanties tegenwoordig niet meer werken zoals vroeger. Vroeger was de school/universiteit in de zomer twee maanden dicht, waren er geen lessen of colleges, en kon je eigenlijk niets anders doen dan jezelf te pletter vervelen (of leuke dingen doen, natuurlijk). Maar als promotiestudent is dat niet meer zo. Met werk dat je in principe overal waar een stopcontact en een internetverbinding is kan uitvoeren, is het belangrijk dat je soms ook écht rust neemt. De combinatie van alle mensen die hier op bezoek zijn geweest de afgelopen maanden, het feit dat ik nog twee weken ziek ben geweest, en al het gedoe met die hersenschudding afgelopen week, hebben ervoor gezorgd dat er eigenlijk geen enkel moment is geweest dat ik echt rust heb gehad. Met als gevolg dat ik ook niet echt het gevoel heb dat ik überhaupt vakantie heb gehad deze zomer.

Silhouet van Trondheim net voor zonsondergang
Silhouet van Trondheim net voor zonsondergang

Gelukkig komt er nog een kans om dat recht te zetten, half oktober ga ik namelijk met mijn moeder en broertje nog een week naar Italië. En inmiddels weet ik heel zeker dat ik die week niet beschikbaar ga zijn voor welke werk-gerelateerde zaken dan ook.

Erik Geschreven door:

Schaatser, wielrenner, fotograaf, PhD-student, webontwikkelaar en Python-ontwikkelaar, stammend uit het mooie jaar 1991.

één reactie

  1. sonja van der zwan
    26 september 2017
    Reply

    Hallo Erik wat een heftig verhaal zeg. Wat erg dat de gezondheidszorg zo onvriendelijk is!! Vond het leuk dat je weer een training met ons mee gedaan hebt in het mooie waterland. Kun je een beetje genieten van het WK wielrennen nu bij jou in de buurt? Hoop dat je een fijne vakantie hebt in oktober. Groet, Sonja

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *