Ervaringen

Allereerst, voor iedereen die dit leest: De groeten vanuit Tokio! Hoe dat precies zit, komt in een volgende blogpost over een maand (of twee). Deze blogpost gaat over de zomer die al geweest is. En dat was, in traditie, een lange zomer, met veel reizen en veel foto’s. Daar viel in de vorige blogpost ook al het een en ander over te lezen, en hieronder volgt het tweede deel. Zoals gezegd, met veel foto’s, die speciaal voor de gelegenheid genummerd zijn. De nummers tussen haakjes in de tekst verwijzen dan ook naar de foto’s in deze blogpost.

1: Heiïg Stavanger
1: Heiïg Stavanger

Het tweede deel van de zomer begon al in Stavanger. Op een bij uitstek warme en zonnige zomerdag, die in Stavanger relatief zeldzaam zijn, bedacht ik me, onderweg naar huis op een bankje in het park, dat ik ook best eens naar Dalsnuten zou kunnen fietsen. Dat zegt natuurlijk niemand iets, maar Dalsnuten is de grootste heuvel aan de overkant van het fjord waar Stavanger en Sandnes aan liggen. Ik heb daar al een aantal keer gewandeld, maar ben er telkens met de bus naartoe gereisd. Dat is echter meer de kracht der gewoonte dan dat het noodzakelijk is, want naar het begin van de wandeling is het slechts 20km. fietsen. Het laatste stuk gaat echter wel relatief steil omhoog, en dat was het belangrijkste euvel. Op bovengenoemde zomerdag zou het tot 11 uur ‘s avonds licht blijven, en zag ik mijn kans schoon om op een doordeweekse dag, na werk, het gewoon te proberen. Dat bleek geen probleem te zijn, en met het prachtige weer had ik me al helemaal verheugd op een kraakheldere zonsondergang. Boven aangekomen bleek dat er niet in te zitten. De enige wolk in de wijde omgeving had besloten om zich comfortabel rondom de top van Dalsnuten te nestelen, en leek niet van plan om daar nog weg te gaan. Ondanks dat de zonsondergang zelf daardoor niet te zien was, heeft het voor die tijd wel nog een aantal plaatjes opgeleverd waar ik ondanks de hoge verwachtingen ook tevreden mee kon zijn (1).

2: Boca do Inferno
2: Boca do Inferno

Ruim een week later ging de zomer verder, met een bezoek aan Lissabon. Voor een congres, maar ook een beetje voor vakantie. Het congres was dat van de internationale vereniging voor politiek psychologen, die onderzoek doen naar politieke gebeurtenissen aan de hand van psychologische principes en theorieën. Niet helemaal (of zelfs helemaal niet) mijn vakgebied, dus je zou je af kunnen vragen hoe ik daar terecht ben gekomen. Dat zit zo, een van mijn PhD begeleiders had het idee opgevat om op dit congres een aantal sessies te organiseren die specifiek gerelateerd zouden zijn aan automatische tekstanalyse. Omdat er ook mensen nodig waren om tijdens die sessies te presenteren, ben ik naar Lissabon afgereisd om daar te praten over mijn onderzoek naar sentimentanalyse op (kranten-)artikelniveau en op zinsniveau, en de mogelijke verschillen die daartussen te vinden zijn.

3: Lissabon
3: Lissabon

Na afloop had ik nog een aantal dagen om Lissabon en omgeving onveilig te maken, en dat is wat ik heb gedaan. De eerste vrije dag/avond ben ik met de trein naar de Atlantische kust gereisd, om rond zonsondergang naar de Boca do Inferno te gaan. Dat was een winderige onderneming, maar helaas zonder zonsondergang. Desondanks heb ik er met een trucje (een grijsfilter op mijn lens, waardoor langere belichtingstijden mogelijk zijn) er alsnog het beste van geprobeerd te maken. Dit is vooral te zien aan hoe het water er glasachtig/mistig uitziet (2).

4: Rossio, de weg naar het station
4: Rossio, de weg naar het station

Na een mislukte poging op de eerste avond, lukte het me een dag later wel om een zonsondergang te fotograferen. Vanaf een uitzichtspunt in de buurt van Alfama heb ik zelfs een panorama van Lissabon kunnen maken (3). Daar zit nog wel een verhaal aan vast, want het was toen ik aankwam in eerste instantie bewolkt. Na ruim een half uur wachten scheen de zon, net voor zonsondergang, gelukkig nog welgeteld drie hele minuten tussen de wolken door. Drie minuten die genoeg waren voor het maken van een panoramafoto!

5: Hard werken
5: Hard werken

Diezelfde avond kwam ik onderweg terug naar het hotel, absoluut niet toevallig, langs station Rossio. Dat station had ik nog een appeltje mee te schillen, na een aantal mislukte foto’s twee jaar eerder toen ik samen met mijn broer op vakantie was in Lissabon. Wat er op de foto (4) duidelijk uitziet als de ingang van een kopstation/eindpunt, is dat echter totaal niet. Na de ingang ga je via de linkerkant met een roltrap een aantal verdiepingen omhoog, waarna het (inderdaad) kopstation aan de rechterhand ligt, waarbij de sporen haaks lopen op de oorspronkelijke ingang. Het gebouw op de foto is dus feitelijk meer een gebouw naar het station, dan een stationsgebouw.

6: Alexanderplatz
6: Alexanderplatz

De laatste dag was het eindelijk tijd voor een van mijn favoriete vervoersmiddelen… Trams! Gedurende de voorgaande dagen had ik al een aantal halfbakken pogingen tot een foto gewaagd, maar die waren allemaal niet zo goed uit de verf gekomen. Omdat ik ‘s avonds toch terug zou vliegen, waardoor het een beetje een verloren dag was, en het verder ook stralend zonnig was, besloot ik om het op deze laatste dag eens wat uitgebreider aan te pakken. Dat houdt vooral in dat ik eerst een paar keer met de tram en lopend de route ben afgegaan om een mooie plek te vinden voor een foto. Als je dat doet, komt er zoiets uit als in foto 5 te zien is.

7: Verval
7: Verval

Eenmaal terug in Amsterdam had ik slechts enkele dagen de tijd om me klaar te maken voor de volgende reis, per trein naar Berlijn (dat rijmt! :D) Samen met mijn moeder en broer om van een daadwerkelijke vakantie te gaan genieten. En terwijl Nederland onder temperaturen van boven de veertig graden zuchtte, was het in Berlijn een relatief comfortable 34 graden. In die temperaturen hebben we het Stasi-museum (de veiligheidsdienst van de DDR), en het voormalige nazi-dwangarbeiderskamp in Schöneweide, aan de rand van Berlijn, bezocht. Vooral die laatste plek was erg indrukwekkend, overweldigend zelfs. Dat heeft er ook mee te maken dat mijn opa in een dergelijk kamp heeft moeten werken, en daar later nooit over gesproken heeft. Iets dat op zijn beurt weer zijn weerslag heeft gehad op mijn vader. Gelukkig was er ook tijd voor minder zware onderwerpen, zoals een bezoek aan de Wereldtuinen, en het game-museum.

8: Ingang/Uitgang
8: Ingang/Uitgang

Ook was er tijd voor veel fotografie. Op foto 6 is bijvoorbeeld Alexanderplatz te zien, met de Fernsehturm die speciaal voor de Duitse Gay Pride in regenboogkleuren verlicht was. Een ander gebouw dat de aandacht trok was een vervallen flatgebouw op een kruising net achter Alexanderplatz (7). Het meest opvallende aan dit gebouw waren de letters bovenop. De niet-oplettende lezer (zoals ik) nam als vanzelfsprekend aan dat daar “Alexanderplatz” stond. Als je echter goed leest, staat er iets heel anders, en iets dat eigenlijk veel beter past in de historische context van (Oost-)Berlijn.

9: Perron zonder trein
9: Perron zonder trein

Een dag later gingen mijn moeder en broer naar het Dalí-museum, terwijl ik mij aan het uitleven was op metro’s en metrostations. Die foto’s zijn hier echter niet terug te vinden, omdat mijn broer en ik daarna iets gingen doen dat vele malen interessanter was. Ik had de avond ervoor namelijk gelezen over een lang verlaten spoorbaan van de S-Bahn, inclusief verlaten stations. Volgens de verhalen was de locatie gemakkelijk te vinden, en ook relatief makkelijk toegankelijk. Dat sprak uiteraard erg tot de verbeelding, maar wat we van plan waren was wellicht niet volledig legaal. Daarom had ik het idee al weer snel naast me neergelegd. Toen mijn moeder en broer echter klaar waren bij het Dalí-museum, en we af wilden spreken om weer samen verder te gaan, bleek dat mijn broer het nog niet had opgegeven. Na wat heen-en-weer gebel begon het erop te lijken dat we dit echt gingen proberen. En dat hebben we gedaan. Het licht was geweldig, de locaties prachtig en de toegankelijkheid, zoals beschreven, inderdaad relatief goed. We hebben ons dan ook ruim twee uur vermaakt op twee verschillende stations (8,9).

Mijn moeder zat echter niet zo erg te wachten op al het avontuur, en besloot (wijselijk!) om niet mee te gaan op ontdekkingstocht. Dat betekende echter wel dat ze ook ruim twee uur op ons heeft moeten wachten ergens in een buitenwijk van Berlijn. Dat is weer eens wat anders dan een half uurtje met je kinderen naar de speeltuin! Daarom ook alle lof aan mijn moeder, zonder haar engelengeduld waren deze foto’s er niet gekomen!

11: Gewapend beton
10: Gewapend beton

Mijn broer en ik hadden na deze ervaring echter de smaak te pakken, en de website waarop ik de locatie had gevonden had nog tientallen andere suggesties en verhalen in en rondom Berlijn. Zodoende hebben wij ons moeder dezelfde avond nog (de schaamteloosheid!) heel lief aangekeken en gevraagd of ze het erg zou vinden als we de volgende dag rond zonsondergang nogmaals op avontuur zouden gaan. Daar had ze gelukkig geen enkel probleem mee, ze had zelf ook nog plannen om wat te gaan winkelen. Zo kwam het dat mijn broer en ik die avond rond een verlaten vliegbasis struinden als twee mensen die duidelijk op zoek waren naar een gat in het hek. Gelukkig was het zandpad waar we liepen niet heel erg druk, maar op het moment dat we van plan waren een poging te wagen kwam er net een politie-auto met loeiende sirenes aanrijden. Daar schrokken we toch even van. Zou iemand ons toch gezien hebben, en de politie hebben gewaarschuwd?! Maar de politie reed door, en was duidelijk niet naar ons op zoek. Na wat tijgeren voor gevorderden waren we aan de andere kant van het hek en kon het ontdekken beginnen!

12: Chaos
11: Chaos

Drie hallen voor vliegtuigen, met lage koepels en een accoustiek waar je ‘u’ tegen kan zeggen. Dat is kort de samenvatting. Echter stonden deze gebouwen er al bijna honderd jaar, waren ze in gebruik geweest door zowel de nazi’s als de Soviets, en is het een van de oudste bekende structuren waarin voornamelijk gebruik is gemaakt van gewapend beton. Je vraagt je bijna af waarom het niet gewoon een museum is (misschien hebben ze er daar al genoeg van in Berlijn). Voor ons was het in ieder geval wél een museum. Niet alleen om de historie, maar ook om de graffiti die er te vinden was, en soms wel wat weg had van een schilderij (10,11,12,13).

13: Robobuizen
12: Robobuizen

Onderweg kwamen we bij de achterste hangar nog een zeer enthousiaste hond tegen die uitgelaten stond te blaffen vanaf het aangrenzende terrein met volkstuintjes. Daar hebben we maar niet al te veel tijd doorgebracht. Ook kwam mijn broer nog een kamer tegen met een mooi stuk graffiti en een aantal buizen. Er bleek echter, zoals hij al snel achter kwam, ook een zeer uitgebreide hooiwagenfamilie (spinnen) te wonen, die niet echt blij waren met hun nieuwe kamergenoot en zich daarom met tientallen tegelijk van het plafond lieten vallen. Mijn broer, die niet echt gesteld is op hooiwagens, was daar niet heel erg blij mee.

14: Sparkly
13: Sparkly

Het laatste echt interessante deel van het terrein was een stukje hangar dat afgesloten was met een deur, die niet meer in het slot bleek te zitten. Op de muur stond in vervaagde letters “Unbefugten benutzung verboten” (14), maar mysterieuzer was de enkele sandaal met verroeste riempjes die in die ruimte op een vat lag. In de laatste hal vonden we nog een paar bijna intacte roze muurtegeltjes met bloemetjespatroon, waar vermoedelijk ooit de keuken had gezeten. Maar omdat de zon inmiddels bijna onder was, werd het tijd om te proberen onze weg terug te vinden naar het gat in het hek (dat uiteraard goed verborgen was). Terwijl we bezig waren met onze ontsnapping naar het verlaten zandpad, kwam vanuit het niets een oudere meneer aanfietsen. Mijn broer, die al aan de “goede” kant van het hek stond, groette hem vriendelijk, waarop hij met een ietwat verbaasde blik teruggroette, en op hetzelfde rustige tempo doorfietste alsof er niets gebeurd was.

15: Gebruik verboden
14: Gebruik verboden

De terugreis naar Amsterdam was de dag erop, en een stuk minder spannend dan de belevenissen van de dagen ervoor. Ook de daaropvolgende week was een stuk rustiger, samen met mijn vriendin in Leiden. Een van de activiteiten die we wel nog hebben ondernomen (ik ben een zeer slechte stilzitter!) was een fietstochtje naar Katwijk. Eigenlijk net als met Dalsnuten, was ik eerder alleen maar per bus naar Katwijk gegaan. Maar zelfs op mijn vouwfiets was het prima te doen om vanuit Leiden heen en weer te fietsen naar Katwijk. Daar hebben we, naast een ijsje en een paar jongetjes met gekke interviewvragen, ook genoten van het strand en het uitzicht op de duinen en de oude kerk van Katwijk (15).

16: Kerk aan Zee
15: Kerk aan Zee

Met die laatste week in Leiden kwam er een einde aan alweer een eindeloze zomer. Als kind dacht ik altijd dat het leven alleen maar saaier zou worden naarmate je ouder wordt. Maar afgelopen zomer heeft wederom het tegendeel bewezen. Of ik word gewoon niet ouder, dat kan natuurlijk ook!

17: Rond perspectief
16: Rond perspectief

Eenmaal terug in Stavanger bleken er nog een paar zomerse dagen over te zijn. In combinatie met mijn splinternieuwe tweedehands fisheye (groothoek) lens was dat de perfecte combinatie voor nog een aantal avonden fotografie-plezier. Zo kan je creatief zijn met een glazen bol en een fisheye-lens (16), of gewoon de zonsondergang én de Bybrua in dezelfde compositie plaatsen (17). Of je zet gewoon de hele, twee verdiepingen tellende rotonde op de lichtgevoelige sensor (18).

18: Wijdse zonsondergang
17: Weidse zonsondergang

Zoals deze blogpost begon, eindigt hij ook. Want alhoewel de zomer na bovenstaande avonturen wellicht voorbij was, staat de herfst alweer voor de deur. En die herfst ga ik in Japan meemaken de komende weken. Daarom nogmaals, de groeten uit Tokio!

19:RondeTonde
18:RondeTonde
Erik Geschreven door:

Schaatser, wielrenner, fotograaf, PhD-student, webontwikkelaar en Python-ontwikkelaar, stammend uit het mooie jaar 1991.

SCHRIJF ALS EERSTE EEN REACTIE

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *