Een reizend bestaan

Het zomerseizoen is weer aangebroken, zoals een hoop van jullie in Nederland vermoedelijk al hebben gemerkt! En met het zomerseizoen komen traditioneel ook weer de conferenties en projectbesprekingen. De eerste daarvan was begin mei al. Samen met de andere onderzoekers van het project waar ik aan meewerk hadden we een projectbespreking van twee dagen. En aangezien de beurt aan ons was om dat te organiseren, had mijn baas besloten om, op verzoek van een aantal andere onderzoekers, de bijeenkomst in Preikestolen Fjellstue te organiseren. Dat hotel ligt direct naast het begin van het wandelpad naar Preikestolen zelf, en de bedoeling was dan ook om deze wandeling ergens tijdens de bijeenkomst met z’n allen te maken. Omdat de bijeenkomst in de buurt van Stavanger werd georganiseerd, was het voor mij ook mogelijk om op de fiets daar naartoe af te reizen. Het weer gedurende de hele week was echter nogal onbestendig (zoals het dat kan zijn in de lente in west-Noorwegen), dus het was tot het laatste moment onzeker of dat wel een goed plan zou zijn. Uiteindelijk was het weer er toch goed genoeg voor, en ondanks dat ik vele buien om mij heen voorbij heb zien trekken gedurende de 65km. lange rit, ben ik zelf wonderbaarlijk droog aangekomen. Ik was zelfs zodanig op tijd, dat de anderen er nog niet waren, en ik nog tijd over had om een korte wandeling in de omgeving te maken. Die korte wandeling duurde echter iets langer dan verwacht, waardoor ik direct aan kon schuiven bij het avondeten toen ik terug was.

Lente in de stad!
Lente in de stad!

De volgende dag hebben we gedurende de ochtend vergaderd over de voortgang van het project (er was daadwerkelijk genoeg voortgang om een hele ochtend over te praten!), en hebben we ’s middags de wandeling naar Preikestolen gemaakt. Vanwege het onbestendige weer waren de luchten en uitzichten indrukwekkend (zie ook het panorama hierboven, klik om te vergroten), en omdat we sneller liepen dan verwacht, heb ik met een aantal fanatiekelingen op de terugweg nog een extra lus gemaakt naar een andere nabijgelegen top. Dat extra stuk route was misschien nog wel meer de moeite waard dan het pad naar Preikestolen, wat een soort wandelsnelweg is.

Lente in de bergen!
Lente in de bergen!

Daarna was het, begin juni, na twee korte intermezzo’s in Nederland, tijd voor voor de volgende reis. Naar Boedapest, ditmaal, voor de conferentie van het “Comparative Agendas Project”. Dat is dezelfde plek waar ik pas twee jaar geleden ook mijn allereerst conferentiepresentatie ooit heb gegeven. Daardoor is het een groep mensen die ik, inmiddels, toch enigszins begin te (her)kennen. En waar ik twee jaar geleden nog omschreef hoe ongemakkelijk het was om mezelf een houding te geven op zo’n plek, juist ook omdat sociaal zijn zo moeilijk is als je (bijna) niemand kent, kan ik vol overtuiging zeggen dat dat me inmiddels een stuk beter af gaat. Zoveel beter, zelfs, dat ik op de eerste avond van de conferentie met een selecte groep collega’s bij een Michelin-restaurant heb gedineerd. Normaal gesproken zou ik gewoon “gegeten” hebben geschreven, maar ik moet, na mijn eerste ervaring in zo’n restaurant toch echt toegeven dat “eten” de lading niet dekt. Want alhoewel het restaurant zichzelf omschreef als “wine kitchen” (wijnkeuken), was er ook de optie om het menu van de dag geserveerd te krijgen met een selectie aan vruchtensappen, in plaats van de gebruikelijke wijnen. Dat is een belangrijk pluspunt voor iemand die niet drinkt! Daarnaast had ik uiteraard de nodige vooroordelen over “dineren” bij luxe restaurants, en één van de belangrijkste daarvan was dat het bij zulke restaurants meer zou gaan om de uitstraling en aankleding dan om het daadwerkelijke eten. En ja, de porties zijn inderdaad vrij klein als je vijf gangen krijgt. Maar ik heb genoten van de smaken op een manier die ik mezelf nooit had kunnen voorstellen. Het was écht heel erg lekker. Ik heb me nooit echt in eten en de bereiding daarvan verdiept op een manier die verder gaat dan de dagelijkse prak, maar er is een nieuwe wereld voor me opengegaan. Dat betekent niet dat mijn ambities nu opeens zijn verschoven naar het worden van een chefkok, maar ik kan iedereen die het nog nooit heeft geprobeerd, de ervaring van harte aanbevelen! Wel met de disclaimer dat uit eten gaan in Boedapest verhoudingsgewijs nogal wat goedkoper is dan in Nederland, of Noorwegen…

Parlementsgebouw van Hongarij
Parlementsgebouw van Hongarij

Na al dat heerlijke eten, mocht ik de dag erop mijn kunstjes komen vertonen tijdens de conferentie. Een hele verbetering ten opzichte van eerdere conferenties, waar ik meermaals pas op de laatste ochtend moest presenteren. Ditmaal mocht ik op de middag van de tweede dag, een moment waarop de zaal een stuk voller zit. Mijn presentatie ging over het analyseren van het sentiment (de toon) waarmee over politici geschreven wordt in kranten, uiteraard met behulp van computermodellen. De technische details zal ik een ieder besparen, maar de simpele versie komt neer op het tellen van positieve en negatieve woorden in een stuk tekst, op basis van een vooraf vastgestelde lijst met woorden. Mijn vraag daarbij is echter wat de tekst in dit geval is. Veel onderzoek naar nieuwsberichten beschouwt het volledige bericht als een tekst. In bijvoorbeeld een krantenartikel worden echter vaak meerdere onderwerpen en of actoren genoemd en beschreven. Het tellen van alle positieve en negatieve woorden in zo’n artikel vertelt je dan de gemiddelde toon van het artikel, maar niet op welke onderwerpen en actoren het precies betrekking heeft. Daarom heb ik een alternatieve methode voorgesteld, waarbij de tekst niet het volledige artikel is, maar alleen de zinnen in het artikel waarin het onderwerp of de politicus waarin je geïnteresseerd bent daadwerkelijk wordt genoemd. Op die manier is het mogelijk om alleen het sentiment te krijgen dat in de directe omgeving van de politicus genoemd wordt. De belangrijkste vraag daarbij is of er überhaupt een verschil tussen de twee methodes zit, anders heeft het geen zin om een nieuwe methode te ontwikkelen. Mijn eerste resultaten laten zien dat er inderdaad een duidelijk verschil is, en de vervolgvraag is nu wat voor impact dat zou kunnen hebben op de conclusies van een onderzoek. Uiteindelijk is het doel om aan te tonen dat het analyseren van sentiment op artikelniveau leidt tot verkeerde conclusies wanneer dat sentiment wordt geassocieerd met specifieke politici in het artikel. Wellicht is dat een voor de hand liggende conclusie, maar wetenschap draait er gelukkig niet om of iets voor de hand ligt, maar of het daadwerkelijk bewezen kan worden.

Het parlementsgebouw van binnen
Het parlementsgebouw van binnen

De conferentie werd afgesloten met een rondleiding door het Hongaarse parlementsgebouw. Nou weten sommigen van jullie wellicht dat er op dit moment een populistisch-nationalistische regering aan de macht is in Hongarije, die vrij weinig op heeft met de Europese Unie en de ‘elite’. Daar hebben wij tijdens de conferentie ook het nodige van meegekregen. De organisatie was namelijk in handen van de afdeling sociale wetenschappen van de Hongaarse academie voor wetenschappen. Dat instituut is enkele jaren geleden uit zijn historische onderkomen gezet, omdat de premier het pand graag tot zijn nieuwe ambtswoning wilde maken. Zodoende vond onze conferentie in een gloednieuw gebouw plaats, waarvan alle bezoekers vonden dat het er mooi uitzag. Maar in het perspectief van het bovenstaande verhaal is het hele gebouw opeens een stuk minder mooi. Daarnaast werd enkele dagen voor het begin van de conferentie bekend dat de Hongaarse regering heeft besloten om de wetenschapsacademie te nationaliseren (en dus zijn onafhankelijkheid af te nemen), wat bij een van de organisatoren tot de cynische opmerking leidde dat dit mooie nieuwe gebouw binnenkort waarschijnlijk ook weer door de regering afgepakt zou worden. Een andere universiteit, de Centraal-Europese Universiteit (CEU), opgericht door een uitgesproken tegenstander van de huidige regering, heeft daarnaast al zijn onderzoeksactiviteiten onder druk moeten verplaatsen naar Wenen. Zodoende was de keuze om mee te gaan met een door de conferentie georganiseerde rondleiding van het Hongaarse parlement een lastige. Uiteindelijk ben ik wel gegaan, vooral omdat de rondleiding al georganiseerd was, en de afwezigheid van een enkele promotiestudent van een universiteit uit een plaats waar nooit iemand van gehoord heeft, weinig zou uitmaken. Ondanks dat geloof ik wel dat zo’n rondleiding een boodschap uitdraagt die legitimiteit geeft aan een regering die actief de onafhankelijkheid van wetenschappelijk onderzoek ondermijnt. Maar eerlijk is eerlijk, het parlementsgebouw van Hongarije ís indrukwekkend, getuige ook een aantal foto’s hier.

Nachtelijk verkeer
Nachtelijk verkeer

Na de rondleiding was het ’s avonds dan eindelijk tijd voor mijn eigen (fotografie-)rondleiding. Zoals dat ook met excursies op de middelbare school ging, had ik eindelijk tijd om op eigen houtje nog even wat rond te kijken in Boedapset. Alhoewel ‘even’ in dit geval wel nog drie hele dagen was… De eerste avond, en nacht, heb ik me volledig uitgeleefd op nachtfotografie, en ben ik erachter gekomen dat de lampen die al die prachtige bruggen en gebouwen verlichten om exact 1 uur ’s nachts uit gaan. Dus toen was het ook voor mij bedtijd, want ja, zonder mooie verlichting weinig fotografie. Gelukkig heb ik dat de twee daaropvolgende dagen alsnog genoeg kunnen doen. Foto’s van treinen in het hoofdstation van Boedapest (Keleti), waarvan mijn vriendin in eerste instantie dacht dat ze in een spoorwegmuseum gemaakt waren. Of van een ritje met de oudste metro van het Europese vasteland (die, nota bene met geld van de EU, recentelijk helemaal gerestaureerd is). En alsof dat nog niet genoeg was, ook nog een rit met de tandradbaan de heuvels rondom Boedapest in. Maar hoe erg ik mijn hart ook kon ophalen aan alle vormen van openbaar vervoer, het meest indrukwekkende was een monument aan de kade van de Donau. Een monument voor alle Joden, Roma en Sinti die tijdens de Tweede Wereldoorlog in Boedapest zijn doodgeschoten. Dat werd gedaan aan de kade van de Donau, zodat het water de lichamen meet kon voeren. Om te voorkomen dat ze naar de bodem zouden zinken, moesten de slachtoffers eerst hun schoenen uitdoen. En die staan er (in stalen vorm, als monument) nog steeds.

Schoenen die niet gevuld kunnen worden...
Schoenen die niet gevuld kunnen worden…

Boedapest heeft als stad indruk op me gemaakt. Het is geen wereldstad, zoals Londen, Berlijn of Parijs. Wel heeft het een heel eigen karakter, rauwer en minder gehaast dan in écht grote steden. Voor zover ik me kan herinneren hoe Amsterdam was toen ik klein was, doet Boedapest zoals het nu is me daaraan denken. Tegelijkertijd is het een stad waarin door de nieuwe regering een strijd wordt gevoerd. Een recent, door de regering opgericht monument, geeft Hongarije weer als een weerloos slachtoffer van de Nazi’s tijdens de Tweede Wereldoorlog, terwijl in werkelijkheid de regering van toen actief heeft meegewerkt met de Duitsers. Maar ook het verdwijnen van de CEU, en het nationaliseren van de wetenschapsacademie maken het een ietwat ongemakkelijke plaats om te zijn. Daarom denk ik dat de conclusie is dat ik wel verliefd ben geworden op Boedapest, maar niet op Hongarije.

De tandradtrein komt eraan!
De tandradtrein komt eraan!

Sinds mijn terugkomst uit Boedapest ben ik weer vooral aan het werk geweest, ter voorbereiding op de volgende conferentie, komende week in Lissabon. En daarna is het tijd voor vakantie, met mijn broer en moeder naar Berlijn. Aan het reizende bestaan komt dus voorlopig nog even geen einde. Maar dat hoeft ook nog niet, want voorlopig geniet ik er ook nog steeds met volle teugen van!

Vertrek
Vertrek
Erik Geschreven door:

Schaatser, wielrenner, fotograaf, PhD-student, webontwikkelaar en Python-ontwikkelaar, stammend uit het mooie jaar 1991.

2 Comments

  1. carla kenbeek
    10 juli 2019
    Reply

    Mooi omschreven, die twee kanten van één stad.

  2. Bep Kuiper
    11 juli 2019
    Reply

    Hoi Eric, Wat kan je goeie recentie scrijven,zo noem je dat toch,dacht ik! En mooie foto,s ,zo zie je ook wat van de wereld om je heen! Je heb wel een interessante studie gekozen! Ik vind het reuze goed van je,ga zo door!Ik wens dan ook een hele goede voortgang hier mee! Vele groeten van Oma!

Laat een reactie achter op Bep Kuiper Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *