Dromen

De afgelopen weken was het hier in Stavanger, net als in Nederland, ijzig koud, en daarmee waren er ook genoeg mogelijkheden om op natuurijs te schaatsen. Daar komen dan ook een aantal van de foto’s bij deze blogpost vandaan. De blogpost hieronder gaat echter niet over schaatsen, maar over de keuzes die ertoe hebben geleid dat ik nu inmiddels al een jaar in Stavanger woon.

Gitzwart ijs onder een staalgrijze lucht
Gitzwart ijs onder een staalgrijze lucht

Jaren geleden had ik het al met enige regelmaat over de droom om in Scandinavië te wonen. De ruige natuur, de degelijkheid van de mensen die er wonen, het Viking-verleden, de cultuur, het sprak me allemaal aan. Maar uiteindelijk was het vooral ook omdat het zo ontzettend “vet” leek om daar te kunnen wonen. De plek waar In de Ban van de Ring en De Hobbit zo tot leven zouden kunnen komen. Het leek totaal onbereikbaar toen, want vakanties waren véél te duur, en andere manieren om er te komen waren er eigenlijk niet.

Toen ik aan het einde van mijn bachelor een half jaar naar Kopenhagen mocht, dacht ik dan ook dat ik de jackpot had gewonnen. Ik kreeg de kans om een klein beetje te proeven van het Scandinavische leven. Na terugkomst was de droom om terug te gaan naar Scandinavië alleen maar groter geworden. Ik had wat meer geleerd over de verschillen tussen de Scandinavische landen, onder meer door de “informatieve” strips van Scandinavia and the World, en inmiddels wist ik dat als ik ooit de kans zou krijgen, ik naar Noorwegen zou willen.

Het bleef echter bij dromen, want alhoewel het me geweldig leek, waren er eigenlijk geen realistische opties. Ik had nog nooit gehoord van onderzoeksinstituten in Noorwegen die iets met communicatiewetenschap deden, en zonder Noors te spreken waren er weinig andere mogelijkheden voor werk daar. Totdat ik van een van mijn professoren opeens een mailtje kreeg dat er een plek was voor een promotiestudent in communicatiewetenschap aan de Universiteit van Stavanger. Aangezien ik al een aantal keer bij de UvA gesolliciteerd had, meerdere onderzoeksvoorstellen had geschreven, en tweemaal pas in de allerlaatste ronde werd afgewezen, had ik het wel enigszins gehad met de UvA, en dus leek dit een goed plan.

Na wederom een nieuw onderzoeksvoorstel geschreven te hebben, en meerdere maanden te hebben gewacht op een reactie, kwam plotseling het bericht uit Stavanger dat ik langs mocht komen voor een gesprek. Langskomen, in Noorwegen! Ik nam me heilig voor om mijn uiterste best te gaan doen voor dat gesprek, maar vooral ook om te genieten van in Noorwegen zijn. Wie weet zou het voorlopig ook weer de laatste keer zijn.

Genieten was echter lastig, het sollicitatiegesprek was eind november, en dat is een donkere, natte en koude tijd in Stavanger. Daarbij was ik toch ook best wel zenuwachtig voor het gesprek (ze hadden me per slot van rekening er helemaal voor naar Stavanger laten komen), en ik kwam pas in de avond aan. Daardoor voelde ik me die eerste twee dagen als ik eerlijk ben eigenlijk totaal verloren. Ik wist, zelfs nadat ik mijn gesprek al had gehad, eigenlijk niet goed wat ik nou in Stavanger aan het doen was. Gelukkig kwam een goede vriend van me na het sollicitatiegesprek een paar dagen naar Noorwegen om daar samen vakantie te vieren. Toen hij er was, en het weer wat beter werd, begon ik me voor het eerst te realiseren dat ik hier misschien wel zou gaan wonen. Tijdens het avondeten, ergens bij een peperdure burgertent, zei ik tegen hem: “Stel je nou voor, ik verwacht het eigenlijk niet, maar misschien woon ik hier straks wel”.

"Misschien woon ik daar straks wel"
“Misschien woon ik daar straks wel”

Ruim vier maanden later zat ik samen met diezelfde vriend in het vliegtuig. In het ruim lagen 2 koffers, een backpack en een fietskoffer met mijn racefiets. We waren onderweg naar Stavanger, onderweg naar een nieuw hoofdstuk in mijn leven. Onderweg naar een droom die aan het uitkomen was.

Het was toen 22 maart 2017, nu iets meer dan een jaar geleden. Sinds die droom die toen leek uit te komen is er een hoop gebeurd en veranderd. Terwijl er op 22 maart 2017 dingen gebeurden die ik nog nooit had meegemaakt, en die mijn wereld op zijn kop zetten op een manier die ik toen nauwelijks kon bevatten, is 22 maart 2018 een alleszins alledaagse dag.

Na op de universiteit te hebben gewerkt aan de eerste stappen van een computerscript dat uiteindelijk nieuwsberichten zal gaan categoriseren in één van maar liefst 45 verschillende categorieën, ga ik rond half vijf ’s middags richting taalcursus. Daar blijkt dat ik naast een geschreven tekst ook een presentatie over die tekst moet houden. Na die totaal onvoorbereide en ietwat dramatisch verlopen presentatie over hoe Nederlanders Koningsdag vieren, ga ik afgemat naar huis. Daar kijk ik nog een aflevering van een serie, speel een computerspel met mijn broertje, en lees nog twee hoofdstukken in het sci-fi boek waar ik mee bezig ben. Daarna ga ik slapen.

Nog nét te dun, maar zeker al mooi genoeg
Nog nét te dun, maar zeker al mooi genoeg

Zo beschreven klinkt 22 maart 2018 niet alleen alledaags, maar zelfs saai. En is de vraag of die droom die ik vooraf al jaren koesterde, na een jaar in Noorwegen ook daadwerkelijk is uitgekomen. Naast de alledaagse, saaie en soms ook moeilijke moment die ik het afgelopen jaar heb beleefd in het opbouwen van een nieuw deel van mijn leven, heb ik echter ook zoveel mooie dingen kunnen doen. Niet alleen heb ik in het afgelopen jaar meer nieuwe plekken leren kennen dan in de vijf voorafgaande jaren bij elkaar, ook ben ik bezig met werk dat me daadwerkelijk heel erg interesseert. Daarnaast heb ik, ondanks dat ik in Noorwegen zat, in het afgelopen jaar ook mijn ontzettend lieve Nederlandse vriendin leren kennen. Ondanks de soms bijna onoverbrugbare afstand en de tegenslagen, zoals griep en hersenschuddingen, hebben we het samen na driekwart jaar nog steeds ontzettend gezellig. En ook bij het het spelen van Magic: The Gathering (dat gekke kaartspel) en bij het schaatsen heb ik een aantal mensen leren kennen die ik inmiddels zeker vrienden zou noemen.

Het komt echter niet alleen door alle mooie dingen in Noorwegen dat wonen in Stavanger nog steeds een droom is die uitkomt. Minstens net zo belangrijk is dat mijn vrienden en familie in Nederland nog steeds (gevoelsmatig in ieder geval) even dicht bij me staan als een jaar geleden. Het laten uitkomen van een droom is niet gratis, en daar ben ik me al vanaf het begin zeer bewust van geweest. De keuzes die ik heb gemaakt zijn pijnlijk geweest, en ik vraag me zelfs nu, ondanks dat ik zeker weet dat ik op dit moment mijn grootste droom naleef, nog steeds af of ik de juiste keuzes heb gemaakt. Het achterlaten van mijn zieke vader, en mijn broertje opzadelen met de taak om voor hem te zorgen, bijvoorbeeld. Maar ook het vertrek bij een fiets- en schaatsclub waar ik het acht jaar lang ontzettend naar mijn zin heb gehad. Het vertrek bij een trainer die me vrijwel alles heeft geleerd over schaatsen, en daadwerkelijk alles over wielrennen, omdat hij me in zijn eentje heeft overgehaald om dat überhaupt te gaan doen. En niet in de laatste plaats het afscheid van mijn vrienden, waarvan ik sommigen vroeger meerdere keren per week zag, en die ik nu nog maar enkele keren per jaar persoonlijk kan spreken.

Als een spiegel
Als een spiegel

Maar uiteindelijk leef ik nu mijn droom na, zowel door de kansen die ik hier in Noorwegen heb gekregen om een nieuw hoofdstuk te beginnen, als door de mogelijkheid die veel van jullie me hebben gegeven om jullie ook in dit nieuwe hoofdstuk te verwerken. Zonder die mogelijkheid was emigreren naar Noorwegen het begin van een nieuw leven geweest. Nu is het de voortzetting van een leven, en een droom, die al veel eerder in Nederland is begonnen. Bedankt!

Erik Geschreven door:

Schaatser, wielrenner, fotograaf, PhD-student, webontwikkelaar en Python-ontwikkelaar, stammend uit het mooie jaar 1991.

5 Comments

  1. Els
    28 april 2018
    Reply

    Mooi Erik! En ja, juist die saaie dagen maken de ervaring compleet, lijkt me 🙂

  2. Hihaho
    13 mei 2018
    Reply

    Hihaho

  3. Hihaho
    13 mei 2018
    Reply

    Hihaho2

  4. Bep Kuiper
    13 mei 2018
    Reply

    Hoi Erik,wat een geweldige bloggen heb je geschreven over het hele jaar,en hele mooie foto,s, ik geloof wel dat het een mooi land is,en dat het je bevalt.het is alleen jammer dat je ,je vriendin zo weinig ziet,maar ja daar wen je ook wel aan,des tel leuker is het als je elkaar weer ziet! ik hoop dat je een betere jaar te gemoet gaat,en geen moeilijke tijd meer krijgt,en dat alles op rolletjes gaat! Dus ik wens je een goede tijd in dat mooie Noorwegen,ook met je studie,en doe de groeten aan Jorien,van Oma.Bep

    • 21 juni 2018
      Reply

      Bedankt voor uw reactie! Ik zal Jorien zeker de groeten doen. En blijven genieten gaat in Noorwegen ook zeker lukken.
      Groetjes,
      Erik

Laat een reactie achter op Els Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *