Donkere dagen

Het is winter in Stavanger, en tot nu toe voldoet die ervaring aan alle verwachtingen. Inmiddels komt de zon nog maar iets meer dan een kwart van de dag (6 uur en 20 minuten) boven de horizon uit, en vriest het zelfs overdag licht. Hoe anders was dat meer dan een maand geleden, toen de herfst het landschap nog kleurde, en de duisternis nog enigszins te vermijden was.

Herfstkleuren bij Vannassen
Herfstkleuren bij Vannassen

Net zoals ik ruim een maand geleden naar Italië ben geweest, trekken de Noren aan het einde van de herfst nog eenmaal massaal richting het zuiden, voordat ze terugkeren naar Noorwegen en beginnen aan hun winterslaap. Stavanger, ook in de zomer al niet de drukste plek op Aarde, sluimert, en het wordt stiller op straat. Het meest duidelijk merkbaar is dat aan het gebrek aan kinderen op straat. Kinderdagverblijven in Noorwegen hanteren namelijk zonder uitzondering het adagium “Er bestaat geen slecht weer, alleen slechte kleding” (Det finnes ikke dårlig vær, bare dårlige klær). Zodoende zijn kinderen van kinderdagverblijven bijna altijd buiten te vinden. Maar niet de afgelopen twee weken. Kennelijk bestaat er toch weer dat zo slecht (lees: koud) is dat zelfs goede kleding er niet tegenop kan. Het was zelfs zo koud dat de gemeente de borden “Isen er usikker” (letterlijk: het ijs is onzeker) uit de kast heeft gehaald. In Noorwegen heeft het ijs kennelijk een probleem met zijn zelfvertrouwen ;-). Gelukkig was het ijs wel al stevig genoeg om er toch eventjes, voorzichtig, met twee voeten op te staan (voor het eerst sinds januari 2013!).

Enthousiast publiek bij de wereldbeker in Sørmarka Arena
Enthousiast publiek bij de wereldbeker in Sørmarka Arena

Naast de kou is het ’s winters vooral ook erg donker in Stavanger. Niet alleen doordat de zon maar 6,5 uur per dag boven de horizon uitkomt, maar ook omdat hij erg laag in de hemel blijft staan. Dat is op de heldere, koude dagen zoals die er de afgelopen twee weken waren niet zo’n probleem. Maar in combinatie met de dikke, uniforme, staalgrijze wolken die Stavanger ook regelmatig aandoen, zijn er dagen bij dat de zon gevoelsmatig de hele dag niet boven de horizon uitkomt. In combinatie met de overvloedige neerslag, die in verschillende gradaties tussen vast en vloeibaar uit de hemel komt, zijn dat dagen om vooral zoveel mogelijk binnen te blijven.

Rijp op het riet
Rijp op het riet

Dat is dan ook wat de Noren vol overtuiging doen. Iedereen vertrekt ruim voordat het donker is (al is dat inmiddels al rond half vier ’s middags) van het werk weer richting huis. En alhoewel ze hier geen Sinterklaas vieren, hebben ze daar wel een zeer geschikte en voor de hand liggende vervanging voor. Kerstproducten liggen namelijk al in de winkel sinds begin oktober, en als je tegen eind november niet al helemaal in kerstsferen bent, val je toch wel een beetje uit de toon. Combineer dat met de inmiddels toch wel ronduit beschamende taferelen rondom Sinterklaas, waar men hier echt met open mond naar staat te luisteren, en je valt helemaal uit de toon. Gelukkig weet iedereen die mij een beetje kent dat ik me weinig druk kan maken over er wel of niet bij horen, en dan is de reactie van Noren op de Sinterklaasdiscussie vooral wel komisch. En ik heb natuurlijk een geldig excuus, want ik woon inmiddels niet meer in Nederland.

Koen Verwij in de bocht
Koen Verwij in de bocht

Ondanks de fysieke duisternis waren er gelukkig ook genoeg mentale lichtpuntjes. Zo was er de wereldbeker schaatsen in Stavanger, waar ik twee dagen lang als vrijwilliger kaartjes heb gescand (en ook vooral heel veel naar de wedstrijden heb gekeken). Ook heb ik inmiddels mijn eerste taalcursus succesvol afgerond, en mag nu in februari vol goede moed (en met een klein beetje tegenzin) beginnen aan de cursus op niveau B1. En tot slot is mijn eerste paper eindelijk definitief geaccepteerd voor publicatie.

Een ijzige wereld in miniatuur
Een ijzige wereld in miniatuur

Maar wat misschien nog wel veel belangrijker is dan al het bovenstaande, ik heb sinds de wereldbekerwedstrijden in Stavanger eindelijk een Noorse schaatslicentie. Afgelopen week heb ik dan ook voor het eerst in bijna een jaar weer een langebaanwedstrijd kunnen schaatsen. En alhoewel ik door de defecte elektronische tijdwaarneming toch een ruim half uur in de fantasie geleefd heb dat ik een nieuw persoonlijk record op de 500m. te pakken had, bleek dat na correctie van de handgeklokte tijden op 0.14 seconden na toch niet het geval te zijn.

 

Erik Geschreven door:

Schaatser, wielrenner, fotograaf, PhD-student, webontwikkelaar en Python-ontwikkelaar, stammend uit het mooie jaar 1991.

2 Comments

  1. carla
    13 december 2017
    Reply

    Tja, duisternis alom blijkbaar, ik hoop dat je er al een beetje aan went want het zal onvermijdelijk zijn. Maar het schaatsen maakt vast wel een hoop goed. Fijn dat je een licentie hebt en er weer lekker als vanouds tegenaan kan! Je hebt je leven daar weer mooi onder woorden gebracht, zodat wij hier in Nederland (overigens nu ook wel erg wit) met je mee kunnen leven. Eén aanmerking heb ik nog wel; met betrekking op de publicatie van je paper mag je wat mij betreft dat woord “eindelijk” wel weglaten!

  2. carla
    13 december 2017
    Reply

    oeps, ik vergeet te zeggen dat ik je winterfoto’s zo mooi vind! Tussenvoegen bij de vorige reactie kan ik niet, dus bij deze dan maar. Prachtig vind ik ze weer, en ook die ene van de herfst.

Laat een reactie achter op carla Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *