De storm

Twee weken geleden, net nadat ik mijn vorige blogpost geschreven had, stond de titel voor deze blogpost eigenlijk al vast; “Stilte voor de storm”. Er stond namelijk niet heel veel op de planning de afgelopen twee weken, en vanaf komende woensdag heb ik het twee weken lang druk met conferenties in Edinburgh en Milaan. Daarnaast staat ook de deadline voor m’n definitieve onderzoeksvoorstel nog op het programma (1 juli). Het weer voorspellen blijkt echter erg lastig, al helemaal wanneer het gaat om een storm. Op dit moment is daarom alleen het tweede deel van de oorspronkelijke titel nog over. De rest is weggeblazen door iemand die mijn wereld totaal op z’n kop heeft gezet.

Over het algemeen ben ik een persoon die zich weinig aantrekt van wat anderen van me vinden. Behalve op het moment dat iemand mijn wereld op z’n kop heeft gezet, dan maakt het me opeens heel veel uit wat diegene van me vindt. Op zo’n moment helpt een nonchalante houding niet meer, en ben je eigenlijk gedwongen om over jezelf na te denken. Dan kom je erachter dat dingen waarvan je dacht dat ze niet zo belangrijk waren ineens keihard terugkomen, terwijl andere dingen dingen veel minder belangrijk blijken te zijn dan ze vroeger leken. Omdat daarover nadenken een hoop energie en tijd kost, is het verleidelijk om de confrontatie met jezelf uit de weg te gaan. Met het motto “zolang je bezig bent hoef je je nergens druk over te maken” kom je namelijk een heel eind. Helemaal tot in Noorwegen, getuige dit weblog. Maar op die manier doorrennen wordt al snel wegrennen, en hardlopers zijn doodlopers, zeggen ze. Daarom was het de afgelopen weken tijd om te stoppen met rennen.

Fotografie, de perfecte afleiding
Fotografie, de perfecte afleiding

Het is makkelijk om jezelf te verliezen in werk en hobby’s. Sporten, werken, fotograferen, gamen, websites ontwerpen en bijhouden, en natuurlijk ook gewoon de dagelijkse sleur van het huishouden. Het zijn dingen waarmee je prima een leven kan vullen, en die genoeg ruimte bieden om je te verstoppen voor jezelf. Dat is gevaarlijk, want zolang je nieuwe dingen blijft verzinnen om jezelf mee bezig te houden voelt het eigenlijk niet eens echt aan als verstoppen. Confrontaties met de wereld zijn echter, hoe uitdagend ze ook zijn, niet waar het om gaat. Uiteindelijk gaat het om de confrontatie met jezelf, de confrontatie met je eigen karakter en met wie je bent. De vraag of je daar tevreden mee bent, of je dat tegenover anderen kan verantwoorden. Of, in mijn vrij negatieve benadering, of je anderen kan opzadelen met jezelf en jouw problemen.

Die vraag is in het algemeen best lang te ontwijken, maar op het moment dat er een vrouw in je leven komt die alles zo op z’n kop zet, gaat dat simpelweg niet meer. We hebben dan ook veel gepraat over de vraag of we de andere wel konden opzadelen met onze eigen problemen. Tijdens een van die gesprekken zei ze opeens: “We zijn volgens mij veel strenger voor onszelf dan voor elkaar”. Die uitspraak slaat de spijker precies op z’n kop, want de confrontatie met jezelf aangaan draait niet alleen maar om kritisch zijn op jezelf. Sterker nog, die kritiek levert niets op. Het draait veel meer om jezelf accepteren zoals je bent. Dat is waar je uiteindelijk het meeste van leert, en waar je ook het meeste mee opschiet. Dat is de voorwaarde waaronder confrontaties met jezelf positief zijn. Want als je zelf niet kan accepteren wie je bent, hoe kan een ander je dan ooit accepteren?

Zo kwam het dat wat een stilte had moeten zijn de afgelopen twee weken, uiteindelijk een storm is geworden. Dat heeft hier en daar wel voor wat ongewenste afleiding gezorgd. De conferenties waar ik het aan het begin over had komen er namelijk nog steeds genadeloos aan de komende weken. En als die zijn afgelopen heb ik nog welgeteld drie hele dagen om mijn onderzoeksvoorstel af te ronden. Genoeg te doen dus. De storm is wellicht wat eerder begonnen dan verwacht, maar hij zal niet snel meer gaan liggen.

Erik Geschreven door:

Schaatser, wielrenner, fotograaf, PhD-student, webontwikkelaar en Python-ontwikkelaar, stammend uit het mooie jaar 1991.

3 Comments

  1. Mama
    13 juni 2017
    Reply

    Veroordeel jezelf niet te hard, de tweede helft klinkt gelukkig wel een stuk beter, verander wat je niet accepteren kunt, naar vooral accepteer wat je niet veranderen kunt

  2. sonja van der zwan
    17 juni 2017
    Reply

    Prachtig geschreven Erik al die gedachten en aannames en dan komt er iets dat alles verandert. Geniet van de dingen en vertrouw op je eigen gevoel als iets niet goed voor je is voel/weet je dat. De storm kan je ook zoveel positieve/goede energie geven.
    Mooie zomer toegewenst
    Sonja.

    • 17 juni 2017
      Reply

      Dankjewel! 🙂 Die mooie zomer gaat er denk ik wel komen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *